دای فرمان در زمین آفتاب سوخته ی رژه و میان صف های سه گانه ی مردانی که دوشادوش هم رژه می رفتند طنین افکند با هر قدم میخهای آهنین کفش هایشان هماهنگ بر زمین فرود می آمد و صدای خفیف و موزونی ایجاد میکرد که گهگاه با صدای جرینگ جرینگ نامنظم سلاح ها و تجهیزاتشان در هم می آمیخت و ضربات پاهایشان ابری رقیق از گرد و غبار به دنبالشان بر جای میگذاشت. هالت زیر لب زمزمه کرد: «قطعاً میتونستی اومدنشون رو از فاصله ی دور هم ببینی ویل زیر چشمی نگاهش کرد و با پوزخندی گفت: «ممکنه این هم حرفیه.»
ژنرال ساپریستی که رژه ی نظامی ارتش توسکان را برای آنها ترتیب داده بود، به نشانه ی
تصدیق سرتکان داد و گفت: «حق با این آقای جوونه هالت یکی از ابروهایش را بالا داد و گفت: شاید حق با اون باشه، مطمئناً جوون هم هست... ولی آقا نیست.»
ساپریستی مکثی کرد با اینکه ده روزی هم رکابشان بود، هنوز هم به طعنه و کنایه هایی که آن دو غریبه ی آرالوئنی به هم میزدند عادت نکرده بود. فهمیدن...

مورگاراث فرمانروای کوهستان باران و ظلمت، نیروهایش را جمع کرده تا به سرزمین پادشاهی حمله کند. او قسم خورده که این بار از جنگ دست خالی برنگردد...

اگردی برای یک نفر قهرمانی برای همه
تیر سنشی در هوا به پایین برگشت و مستقیم به سمت امپراتور آمد. ویل با کمانش به تیر ضربه زد و آن را از مسیر منحرف کرد. نوک تیز روی زمین صخره ای و سخت فرود آمد و صدا کرد و چوب آن هم به یک طرف پرتاب شد.
والت چند لحظه مکت کرد. گفته خدای من تو چطور این کار رو کردی؟
اما خیلی سریع متوجه شد که دیگر وقتی برای حرف زدن نمانده..