داستان های فارسی - قرن ۱۰ق. حسین کرد شبستری، قرن ۱۰ق. (شخصیت داستانی) بر اساس روایت ناشناخته موسوم به حسین نامه متن های پیشینه داستانی یک در کتاب حاضر که بر اساس کهن ترین نسخه خطی شناخته شده از حسین کرد مرسوم به حسین نامه با تاریخ کتابت ۱۲۵۵ ق. تصحیح و تنظیم شده است، جدال ها و نبردهای پهلوانان ایران در عهد شاه عباس با دشمنان صفویه خاصه ازبکان و ترکان عثمانی به شیوه نقالی بازگو شده است. قهرمانان این قصه، پهلوانان محلی اند که غالب آنان امثال میرباقر آجرپز، مسیح تکمه بند تبریزی، نقی ریخته گر، حیدر چاقچوردوز، از پیشه ورانند. حسین کرد، خود، یکی از همین پهلوانان محلی است که جملگی در خدمت شاه عباس صفوی به سر می برند. در کتاب نشان داده می شود که صفویه علاوه بر گروه قزلباش چگونه از مردم کوچه و بازار در تحکیم حکومت و حفظ قلمرو و تبلیغ مذهب خود استفاده می کردند. به تصریح کتاب: حسین نامه مانند بسیاری دیگر از آثار نقالی، صیغه حماسی دارد و آن را می توان نوعی حماسه عامیانه محسوب کرد. حسین نامه دارای دو بخش است. کتابت بخش اول که بخش اعظم کتاب است در ۱۲۵۵ ق. پایان یافته و بخش دوم در ۱۲۶۰ ق. کتابت شده است. بخش اول حسین نامه، جز در پاره ای کوتاه از قصه که دلاوران ایران به چین و جزیره سوسن سفر می کنند از جادو و موجودات خیالی عاری است. اما در بخش دوم، تخیل نقال، نقش اساسی دارد و سخن از موجوداتی نظیر غول و جادوگر در آن بسیار است. قهرمان بخش دوم، میراسمعیل پسر میرباقر آجرپز است و این بخش به شرح سفرها و نبردهای او اختصاص دارد و متاثر از حمزه نامه یا رموز حمزه است. بیش تر ماجراهای حسین نامه در شب می گذرد. محل اصلی نبردها چهارسوی بازار است که احداث یا میرشب در آنجا بالای سکوی بر صندلی می نشیند و پاسبانی می کند. حسین نامه یا قصه حسین کرد شبستری بیش از آن که جنبه تاریخی داشته باشد، قصه و افسانه است و باید گفت این کتاب فقط نشانه هایی از تاریخ را در خود دارد نظیر دشمنی عبیدالله خان و سلطان سلیم با پادشاهان صفوی. اما به هیچ روی نباید حسین نامه را یک ماخذ تاریخی دانست. اهمیتی که برای این کتاب از لحاظ تاریخی می توان بیان کرد بخش هایی از کتاب است که دربرگیرنده تاریخ اجتماعی ایران در دوره صفوی و فرهنگ و روش زندگی مردم آن دوران است نظیر جایگاه پیشه وران، پهلوانان محله ها، زورمندان، و اوباش که گاهی از آنان به جمریان یاد شده است. کتاب حاضر، یکی از منابع مهم برای بررسی فرهنگ عامه ایران، لغات و اصطلاحات عامیانه فارسی و تاریخ اجتماعی ایران در دوران صفوی است.