سرهنگ «سباستیانو پروکو» وارث بخش اعظم مزرعه ای در جنگلی به نام «جنگل پیر»، در بهار 1925 به دهکدة «درة فوندو» آمده و مستقر شده بود. وارث قسمت وسیعی از مزارع نیز برادرزادة 12 سالة او «نبونوتو پروکولو» بود که قیمومیت وی به عهدة سرهنگ بود. سرهنگ با ورود به جنگل پیر متوجه اسرار جنگل شد. روی درختان کهنسال جنگل، اجنه های بی آزاری زندگی می کردند. بادی به نام ماتئو وجود داشت که فرمانبردار سرهنگ می شد. کلاغ زاغی که ورود هر فردی به جنگل را اطلاع می داد. دوستی عمیق و دیرینة یکی از اعضای هیئت جنگلبانی به نام «برناردی» با اجنه ها و سعی و تلاش او در حفظ بقای آنها و دوستی بنونوتوپرو با اهالی جنگل، با ورود سرهنگ به جنگل به عنوان ارباب جنگل و خلق و خوی منحصر به فرد او، تغییرات اساسی در جنگل پدید آمد و موجب تحولات عظیمی در جنگل پیر شد.

فقط صبح روز بعد بود که ماتئو به سراغ سرهنگ رفت. آن روز باران می بارید و سباستیانو پروکولو در اتاق دفترش اوراقی کهنه را بررسی می کرد. پنجره چارتاق باز بود. با ورود باد، سرهنگ حتی روی خود را هم برنگرداند. چیز سنگینی روز کاغذها گذاشت تا باد آن ها را نبرد. گفت: «تصور می کردم تو یک باد جنگجو هستی، ولی همراه با عطر وارد شده ای، مثل یک زبرجد شاعرانه، خیلی ظریف شده ای.» ماتئو جواب داد: «در روزهای بارانی این طور می شود. عطرهای جنگلی به من می چسبند و نمی توانم خودم را از دستشان خلاص کنم.» بعد سکوت کرد. مکثی پیش آمد. اندکی بعد، سرهنگ گفت: «واقعاً که من چه شاهکاری زدم که تو را آزاد کردم. تو می گفتی: تمام دشمنان تو را نابود خواهم کرد. بنا بر میل تو هوا را صاف یا طوفانی خواهم کرد. باید خجالت بکشی که آن قدر افاده کرده بودی . تو بادی هستی که قدرت خود را از دست داده است.» ماتئو با تأسف گفت: «جناب سرهنگ، از این حرف ها نزنید. درست همان زندانی بودن مرا نابود کرده است. آره، آن اواریستوی ناچیز موفق شد بر من غلبه کند! ضعیف شده ام. شوخی نیست که بیست سال در آنجا محبوس بمانی. اگر کس دیگری به جای من بود حتماً جان داده بود. عجالتاً من به وقت احتیاج دارم. تا دو سه ماه دیگر ماتئو به صورت اول خود برخواهد گشت.» سباستیانو پروکولو گفت: «به یاد یکی از آشنایانم می افتم که سرقتی کرده و به نه سال زندان محکوم شده بود. وقتی از زندان بیرون آمد، طبعاً پر از امید بود. به نظر می رسید پر شده است، ولی خودش می گفت شش هفت ماه دیگر به صورت اول برخواهم گشت. آره، او هم عیناً مثل تو حرف می زد، ولی به او می گفتم دوست عزیز، همه اش حرف مفت است. هربار که او را می دیدم می گفت هنوز کمی استراحت لازم دارد، ولی حالش روز به روز بدتر می شد.» ماتئو گفت: «این مسئله برای بشر صدق می کند. برای ما بیست سال زندانی شدن مسئلۀ بسیار مهمی است. ولی من به هر حال به تو نشان خواهم داد.»