دیگر این روزهای آخر چه اهمیتی دارد که سر وقت به محل کار برسم؟ لازم نیست مضطرب باشم و مدام به ساعتم نگاه کنم. در عوض مسیرم را کج می کنم تا آن گل تنها را که در وسط میدان بزرگ و بی آب و علف روییده بچینم. می خواهم نجاتش دهم بعد از یک هفته بارانی، خیلی تصادفی از میان زمین سنگلاخی میدان سر زد و گل داد ولی با این روزهای طولانی تابستان حتماً به زودی خشک میشود میخواهم گل را بچینم و با خود به خانه ببرم. 
به میدان بزرگ میرسم این بار میدان بزرگ و سنگلاخ را دور نمیزنم. مستقیم پا می گذارم به درون میدان علاوه بر گل، قارچ های خشک شده ای هم می بینم که چتر سفید و گرد آنها خاکستری و مچاله شده ولی اعداد یک تا دوازده هنوز روی آن دیده میشود کارگران ساختمان بلند بتونی از روی داربست همه سر بر می گردانند که مرا ببینند از اینکه غافلگیرشان کرده ام هیجان دارم یکباره باران میبارد و چشم و گوش و بینی و حتی مغزم پر از آب میشود. اما زود تمام میشود و من هنوز به گل نرسیده ام که باز آفتاب می زند. مردان روی داربست میخندند و با انگشت مرا به هم نشان میدهند. بعد دوباره ابرها روی خورشید را میگیرند و دلم میخواهد ساکت و آرام و بی حرکت مثل یک درخت همانجا بمانم و تلاش بیهوده نکنم باید کوتاه بیایم و به شوهرم بگویم کارت بانک پیش من است.