کتاب یک عشق سوان

نقاش میدانست که ونتوی در آن زمان بسیار بیمار است و دکتر پوئن می ترسید قادر به نجاتش نباشد. خانم وردورن بانگ برآورد: یعنی چی هنوز آدم هایی پیدا میشوند که پیش دکتر پوتن میروند؟ کوتار با لحن چاپلوسانه ای گفت یادتان نرود که دارید درباره ی یکی از همکارهای من یا بهتر بگویم استادان من حرف میزنید. نقاش شنیده بود که ونتوی در معرض ابتلا به بیماری روانی است و ادعا می کرد که از بعضی قسمتهای سوناتش این بیماری پیداست. نکته ای که به نظر سوان بیجا نیامد، اما منقلبش کرد زیرا یک اثر موسیقی خالص در هیچ کدام از رابطه های منطقی نمی گنجد که اختلال زبانی شان را علائم دیوانگی میدانند و دیوانگی در یک اثر به نظرش همان اندازه اسرار آمیز بود که جنون یک سگ یا اسب که با این حال قابل مشاهده است. خانم وردورن با لحن کسی که شهامت ابراز عقیده اش را دارد و دلیرانه در برابر کسانی که با او هم عقیده نیستند قد علم میکند پاسخ داد: شما هم با این استادهایتان دست از سر ما بردارید، خودتان ده برابر او سرتان میشود اقلاً شما یکی بیمارهایتان را نمی کشید دکتر با لحنی شوخ پاسخ داد: اما خانم، او عضو فرهنگستان است ممکن است مریضی ترجیحبدهد به دست سلطان علم هلاک بشود... خیلی شیک تر است که آدم بگوید پزشک من پوتن است. خانم وردورن گفت: عجب، که شیک تر است؟ حالا دیگر بیماریها هم شیک و غیر شیک دارد؟ من که این را نمیدانستم به حق چیزهای نشنیده...» و ناگهان چهره اش را با دستانش پوشاند و بانگ برآورد من را بگویید که داشتم جدی با شما