بریده ای از کتابمی دانم چه میخواهی بگویی {گوش بندهایی از جنس فرضیات}[به حرف هایم گوش نمیدهی !][بگذار آخرش را بگویم !][من این را نگفتم !]اگر جمله "دوستت دارم" را کنار بگذاریم , این جملات رایج ترین ترجیع بندها در روابط صمیمی اند. شاید فکرکنید احتمال گوش دادن به حرف های عزیزانتان بیشتر از احتمال گوش دادن به حرف های غریبه هاست , اما در واقع اغلب برعکس این تصور صادق است. روان شناسی به نام جودیت کوچی به خوبی این پدیده را میشناسد. او را همه جا در حوزه گروه درمانی زوجین صاحب نظر میدانند وموفقیتش در نجات دادن ازدواج هایی که ظاهرا به بن بست رسیده اند, در کتاب لاری ابراهام , انجمن زن و شوهرها , ذکر شد. وقتی کوچی را یک روز نزدیک غروب در دفترش در مرکز شهر فیلادلفیا ملاقات کردم , کاناپه ها و صندلی ها هنوز گرم بوند و کوسن ها به دلیل نشستن زوج هایی که تازه رفته بودند چرخیده و نامرتب شده بود. من  آنجت رفته بودم تا بفهمم چرا مردم اغلب احساس میکنند که همسرانشان آنها را نمیشناسند و درک نمیکنند. پاسخ کوچی ساده بود : آدم ها در روابط بلند مدت کنجکاوی شان را به یکدیگر از دست میدهند که لزوما دلیلش بی مهری نیست , فقط مطمئن میشوند که آنها را بهتر از خودشان می شناسند. گوش نمیدهند چون فکر میکنند از قبل میدانند که طرف مقابل چه میخواهد بگوید......