کتاب سه روز برای دیدن اثر هلن کلر . ترجمه خویان فرد  نشر روانشناسی و هنر منتشر شده است
 نویسنده در این کتاب داستان  تکان دهنده ای از سه روز پایانی بینایی تا پیش از نابینا شدنش را تعریف می کند.
درباره ی کتاب سه روز برای دیدن
کتاب سه روز برای دیدن داستانی عجیب از زندگی زن بزرگ، هلن کلر است. او حس بینایی و شنوایی اش را از دست داد. اما هرگز تسلیم این واقعیت نشد و با قدرت در مسیر موفقیت  حرکت کرد. تا جایی که نام او را به عنوان زنان الهام بخش در دنیا می شناسند. هلن کلر در کتاب روایت سه روز آخری بینایی اش را بیان کرده است. یعنی در کتاب سه روز برای دیدن از سه روز آخر زندگی او، زمانی که بینا بود و می توانست ببیند خبردار می شویم. او در این سه روز چه کارهایی کرده است؟ چه چیزهایی را دیده و دلش می خواسته ببیند؟ چه چیزهایی بوده که موفق به دیدن آن ها نشده است؟ او در این سه روز چه افکاری در سرش داشته است؟
کتاب سه روز برای دیدن را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم
اگر مطالعه ی کتاب های زندگینامه از افراد مشهور را دوست دارید، کتاب سه روز برای دیدن را بخوانید. 
درباره ی هلن کلر
هلن کلر در  27 ژوئن 1880 در آلاباما متولد شد. او نویسنده و فعال سوسیالیست آمریکایی است. هلن در 18 ماهگی به مننژیت مبتلا می شود و بینایی و شنوایی اش را از دست می دهد. در شش سالگی پدر و مادرش با مشورت گراهام بل برای او معلمی استخدام می کنند که نقش بسیار مهمی در رشد هلن کلر داشته است. خود هلن کلر معتقد است که زندگی واقعی او با ورود مربی اش سالیوان میسی به زندگی اش آغاز شده است. هلن کلر اولین فرد نابینا - ناشنوایی است که از دانشگاه فارغ التحصیل شده است. او علاوه بر کتاب زندگی من، کتاب ها و مقالات بسیاری درباره ی نابینایی، ناشنوایی و حقوق اجتماعی زنان نوشته و تالیف کرده است.  
جملاتی از کتاب سه روز برای دیدن
تلاش می کنم همه چیز را لمس کنم و هر چیزی را طوری نزدیک نگه دارم که نگاه برای مدتی روی آن بماند. بعضی چیزها، دیدنی و خوشایند هستند و قلب و ذهن را از شادی و خوشحالی لبریز می کنند، اما برخی به طور ناخوشایندی، رقت بارند. برای دیدنی های ناراحت کننده چشم هایم را نمی بندم، چون آنها نیز بخشی از زندگی هستند. بستن چشم به روی آنها، بستن قلب و ذهن است.
روز سوم بینایی ام، به انتها نزدیک می شود. شاید مشغولیت های بسیار جدی وجود داشته و من باید چند ساعت باقی مانده را به آنها اختصاص دهم، اما می ترسم در عصر آن روز آخر دوباره به تئاتر پناه ببرم، به یک نمایش خنده دار و سرگرم کننده، به طوری که متوجه رگه های شوخی و طنز در روح انسان شوم.
نیمه شب، مهلت موقتی من برای دیدن خاتمه خواهد یافت و شب ابدی دوباره به من نزدیک خواهد شد. طبیعتاً در آن سه روز کوتاه، همه چیزهایی را که می خواستم ببینم، ندیده ام. تنها مادامی که تاریکی دوباره به سمت من هجوم می آورد، متوجه می شوم چه چیزهایی را ندیدم.
اما ذهنم آن قدر با خاطرات باشکوه پر خواهد بود که زمان کمی برای تأسف و پشیمانی دارم.
از آن به بعد لمس هر شیئی خاطره پرشوری را به یادم خواهد آورد.