«ماشچگا» نوجوانی است که به همراه خانواده اش در روستایی به نام «پاکرو سکایا» زندگی می کند. او که پدر خود را در کودکی از دست داده است با مرگ مادر غم و اندوه او عمیق تر شده و ملال بر او چیره می شود. با آمدن «سرگی میخائیلیچ» دوست قدیمی پدر که مردی سی و شش ساله و دنیا دیده ای است، دیدگاه ماشچکا نسبت به زندگی تغییر کرده و او خود را خوشبخت و سعادت مند می یابد. سرگی میخائیلیچ در حالی که رفتاری حامیانه و پدرانه نسبت به ماشچگا دارد عشق و دلباختگی خود را از او پنهان می کند. اما ماشچگا به راحتی علاقه اش را ابراز کرده و آن دو با هم زندگی قشنگی را شروع می کنند. بعد از مدتی به شهر می روند و ماجراهایی برای ماشچگا به وجود می آید و او احساس می کند که عشق همسرش نسبت به او کم رنگ تر شده است، که عامل آن خود ماشچگاست. او تلاش می کند تا همان عشق اولین را دوباره بازیابد؛ اما شدنی نیست و این موضوع سخت او را آزار می دهد؛ اما شوهرش واقعیت را باور کرده و اقرار می کند که هر سنی اقتضائاتی دارد؛ اما حالا عشق نسبت به فرزندان و به شوهرش به عنوان پدر فرزندانش جایگزین آن عشق اولین می شود که هیچ وقت کم رنگ شدنی نیست.

دلیلی نبود که ازدواج را به عقب اندازیم. نه من چنین چیزی می خواستم نه او. البته کاتیا می خواست به مسکو برود و برای جهاز من آنچه لازم است بخرد یا سفارش دهد و مادر سرگی میخائیلیچ اصرار داشت که پسرش پیش از عروسی کالسکۀ نویی اهیه کند و مبل بخرد و کاغذهای دیواری خانه را عوض کند؛ ولی ما هر دو به تأکید خواستیم که همۀ این کارها را، در صورتی که به راستی لازم باشد بعد بکنیم و ازدواج دو هفته بعد از سالروز تولدم، بی سروصدا، بی جهیز و بی مهمان و ساقدوش و ضیافت و از این حرف ها و خلاصه بی مراسم سنتی که با ازدواج همراه است برگزار شود. او برایم تعریف می کرد که مادرش بسیار ناراضی است از اینکه در ازدواج ما از ارکستر و موسیقی خبری نخواهد بود و یک انبار صندوق و اسباب و اثاث به خانه نخواهد آمد و خانه از زیرزمین تا زیر سقف نو نخواهد شد و با ازدواج خودش که سی هزار روبل هزینه اش شده بود شباهتی نخواهد داشت و با ماریوشکا، کلیددار خود، کنکاش می کرد بر سر قالی ها و پرده ها و ظروفی که آن ها را برای سعادت ما واجب می دانست. در خانۀ ما نیز کاتیا همین جور با دایۀ من کوزمی نیشنا رأی می زد. به نظر او، در این کار شوخی جایز نبود. او یقین کامل داشت که گفت وگوی من و نامزدم دربارۀ آینده مان جز راز و نیاز و یاوه های عاشقانه نیست و البته از دلدادگان نباید جزء این انتظار داشت. حال آنکه اساس سعادت آیندۀ ما فقط به برش زیبا و دوخت استادانۀ پیراهن ها و حاشیۀ رومیزی و گلدوزی دستمال سفره و این جور چیزها وابسته است. روزی چندبار محرمانه اطلاعاتی میان پاکروسکایا و نیکولسکایا مبادله می شد، دربارۀ اینکه در هریک از این دو خانه چه می گذرد و هرچند میان کاتیا و مادر سرگی میخائیلیچ مناسباتی بسیار دوستانه برقرار بود، صمیمیتشان به سیاستمداریِ ظریفی آراسته بود که در باطن از سایۀ عناد نیز پاک نبود. من با مادر او، تاتیانا سمیونونا بیشتر آشنا می شدم و می دیدم که بانویی بود پر تکلف و دیرینه خصال و در کار ادارۀ خانه بسیار سخت گیر. سرگی میخائیلیچ او را بسیار دوست می داشت، نه فقط از سر مهر فرزندی، بلکه از ته دل دوستش داشت و او را بهترین و هوشمندترین و نیک نهادترین و مهربان ترین زن دنیا می دانست. تاتیانا سمیونونا همیشه نسبت به ما مهربان بود و خاصه نسبت به من و خوشحال بود از اینکه پسرش زن می گیرد. اما وقتی من در مقام نامزد پسرش به دیدنش می رفتم، به نظرم می رسید که میل دارد به من بفهماند که پسرش می توانست زن بهتری بگیرد و من بهتر است که این حال را فراموش نکنم. این احساس او را می فهمیدم و به او حق می دادم. طی این دو هفته ما هر روز یکدیگر را می دیدیم. او برای ناهار می آمد و تا نیمه شب می ماند. اما با وجود اینکه می گفت نمی تواند بی من زندگی کند -و من می دانستم که راست می گوید- هرگز یک روز تمام را با من نمی گذراند و همچنان می کوشید که مثل معمول به کارهای خود بپردازد. طی دوران نامزدی، روابط ظاهری ما تغییری نکرد. مثل گذشته به هم شما می گفتیم و او حتی دست مرا نمی بوسید و نه فقط فرصتی نمی جست که با من تنها باشد بلکه از این جور فرصت ها می گریخت. مثل این بود که می ترسید به جاذبۀ مهر شدیدی که نسبت به من در دل داشت و آن را بدفرجام می شمرد تسلیم شود.