نگارنده اين اثر تلاش مي کند از مفهوم زيست سياست فوکو، مدلي براي مطالعه وضعيت جامعه ايراني بسازد. به مدل فوکويي وفادار است و از ترمينولوژي او براي توصيف جامعه ايراني و تحولات آن از صفويه به بعد استفاده مي کند. نسبت هاي هگلي به غايتمندي الوهي و جويا شدن دست پنهان قدرت (از حيث فرم) شبيه به فوکوست. اگر محور اراده ابتدا در تفکر شرقي سامان يافته و قرار بر اين بوده که سوبژکتيويته، ماده را به حاشيه براند، پس در پرتو همسان سازي و انطباق با مشيت الهي بايد حرکت کد. از اين رو در مشرق زمين، حيات اجتماعي و فرهنگي و سياسي تا حدي تجلي صورت متعال محسوب مي شوند. اين درست نقطه مقابل الهيات مسيحي است. عرفان مسيحيت در غيبت خداوند سپري مي شود و شخص مؤمن وظيفه اي به عهده ندارد؛ اما در الهيات اسلامي، هر زخمي قرار مؤمن را مي ربايد و او را به قيام براي ترميم زخم فرا مي خواند. اين نوع کلام در مقدمه اين کتاب ممکن است مخاطب را حيرت زده کند؛ چراکه زيست سياست ايراني و لحاظ ديدگاه هاي فوکويي در کدام بند از سخنان فوق مي گنجد.