دو کوشیده اند اغلب بروشنی بین این دو تمیز نگذاشته اند. البته مردان انقلاب در سده هجدهم حق داشتند در این مورد روشن نباشند زیرا طبیعت کاری که بعهده گرفته بودند ایجاب میکرد که فقط در حین رمانی به استعداد و آرزوی خویش برای آنچه جان جی ۲۲ جذبه آزادی» نامیده بود پی ببرند کارهایی که لازم بود به خاطر رهائی انجام دهند پایشان را به عرصه امور همگانی کشید و ایشان گاه عمدا ولی بیشتر بی آنکه پیش بینی کرده باشند فضائی بوجود آوردند که آزادی در آن فضا توانست جذبه و زیبائی خود را بنمایاند و واقعیتی مرئی و ملموس شود. اما چون به هیچ وجه برای این زیبائی آمادگی نداشتند نمی شد انتظار داشت که کاملا از این پدیدار نو آگاه باشند. سنت گرانبار دین مسیح نمیگذاشت به این واقعیت آشکار اعتراف کنند که آنچه انجام میدهند صرفاً به خاطر ادای وظیفه نیست و از آن لذت هم می برند.

نخستین ادعای انقلاب آمریکا این بود که اگر حق انتخاب نماینده نباشد حق وصول مالیات هم نیست قطع نظر از قدر و ارزش این ادعاء مسلماً مقبولیت آن مرهون زیبائیش نبود اما وقتی کار به مرحله نطق و خطابه و تصمیم و عمل و فکر و بحث و اقدام رسید که لازمه حصول نتيجه منطقی از آن ادعا و شرط تأسیس حکومتی مستقل و بنیاد نهادن سازمان سیاسی جدیدی برای جامعه بود قضیه بکلی فرق کرد. پس از این تجربه ها کسانی که به قول جان ادامز بدون توقع دعوت شدند و بدون تمایل قبلی ناگزیر گشتند کشف کردند که لذت در عمل است نه در سکون ۷۳.