مجموعه مقالات "من ... جو هستم. من پانکراس جو هستم"، "من استخوان ساق پای جو هستم": "من تخمدانهای جو هستم و غیره را منتشر کرده بود. در پاراگراف سوم مقاله "من هیپوفیز جو هستم ارباب غدد بدن مشخص شده بود با این حال، در دهه ۱۹۵۰، دانشمندان کم کم متوجه شدند که هیپوفیز غده اصلی نیست.

ساده ترین شواهد این بودند که اگر هیپوفیز را از بدن خارج کنید و آن را در یک کاسه کوچک پر از مواد مغذی هیپوفیز قرار دهید این غده به طوری غیر طبیعی عمل می کند؛ یعنی هورمون های مختلفی که معمولاً ترشح میکرد دیگر ترشح نمی شوند. می توانید بگویید. خب مسلم است هر عضوی را بردارید و در مقداری سوپ مغذی بیندازید، قطعاً نتیجه خوب از کار در نخواهد آمد. اما جالب اینجاست در حالی که این هیپوفیز کاشته شده ترشح برخی هورمونها را متوقف کرد هورمونهای دیگری را با سرعت بسیار بالایی ترشح کرد. پس موضوع فقط این نبود که هیپوفیز آسیب دیده و از کار افتاده بود. هیپوفیز مزبور بی نظم عمل می کرد؛ بنابراین معلوم شد که هیپوفیز واقعاً کل برنامه بازی هورمونی را در دست ندارد. هیپوفیز معمولاً دستورات مغز را دنبال میکرد و در آن کاسه کوچک هیچ مغزی وجود نداشت که آن را راهنمایی کند.

به دست آوردن شواهد برای این مسئله نسبتاً آسان بود. اگر بخشی از مغز را دقیقاً در نزدیکی هیپوفیز از بین ببرید هیپوفیز ترشح برخی از هورمونها را متوقف و برخی دیگر را بیش از حد انجام میدهد. این موضوع به شما می فهماند که مغز برخی از هورمونهای هیپوفیز را با تحریک ترشح آنها و برخی دیگر را با مهار ترشحشان کنترل می کند. مشکل این بود که بفهمیم مغز چگونه این کار را انجام میدهد به طور منطقی شما دنبال انشعابات اعصابی خواهید گشت که از مغز به هیپوفیز بروند مانند انشعابات عصبی به قلب و جاهای دیگر) و انتقال دهنده های عصبی دستورات را منتقل کنند اما هیچ کس نتوانست این انتقال دهنده های عصبی را پیدا کند. در سال ۱۹۴۴ جفری هریس فیزیولوژیست پیشنهاد کرد مغز نیز یک غده هورمونی است که با آزادسازی هورمونهایی به سمت هیپوفیز، اعمال هیپوفیز را هدایت می کند. در اصل این ایده احمقانه ای نبود ربع قرن قبل یکی از پدرخوانده های این رشته ارنست شارژ نشان داده بود برخی هورمونهای دیگر که تصور میشد از یک غده محیطی منشا می گیرند در واقع در مغز ساخته میشوند با وجود این بسیاری از دانشمندان فکر میکردند