داروخانه چی هیچ به این فکر نکردید که ازش شکایت کنید؟ یا خدا مثل اینکه اصلا متوجه نیستی از فروپاشی واقعیت اجتماعی بعد از همچین حادثه ای هیچ تصوری نداری مغز با درک این واقعیت که آب رفته به جوی برنمیگردد از کار می افتد. شکایت؟ بعدش که چی؟ چی به دست می آوردم؟ پول؟ پوف نمی دانم اصلا چرا نشسته ام با تو حرف میزنم شکایت بچه را بر می گرداند؟ بعد هم از کی باید شکایت میکردیم؟ از پزشک اطفال که نسخه را سرسری تجویز کرده بود؟ آن داروخانه چی که نسخه را پیچیده بود؟ یا پیکی که دارو را آورد دم خانه؟ اشتباه کار کجا بود؟ از کی باید شکایت می کردیم؟ من هم میتوانستم برچسب روی دارو را بخوانم و نخواندم. از خودم هم میتوانستم شکایت کنم دارو را من به او خورانده بودم. چیزی که مارتا میدید این بود که در نهایت مقصر منم، من و نه

کس دیگر و تو هم باهاش موافق بودی 
بله همه اش تقصیر من بود.

و بعد از آن اندرو تبعیدی خودخواسته ای بود در کالجی ایالتی در دامنه رشته کوههایی به نام واساچ تازه که رسیده بودم کوه ها را دوست داشتم. اوایل سپتامبر بود، آخر تابستانی که هنوز هرم گرمایش را داشت آثاری از برف کهنه زمستان قبل هم روی قله ها دیده می شد. این فضا برای من یادآور دنیای غیرانسانی ای بود که در آن زندگی میکنیم از شهر که بیرون بروی، این حس را خوب درک میکنی آمریکاییها دوست دارند توی چنین دنیایی از همه چیز سواری بگیرند.