روزى در جست وجوى نوع دیگرى از زندگى وارد سرتائو شدم. قلبم را در سایه ی درختى گذاشتم تا مضطرب در انتظار بازگشتم بماند و رفتم. بى آنکه در جایى توقف کنم راه پیمودم. آفتاب پوست صورت و دست هایم را سوزاند. راه هاى بسیاری پیمودم، راه هایى پرگردوخاک، دراز، ساکت. آن دو چیز را که به آن ها زمان و مکان مى گویند از یاد بردم تا خود را در واقعیت فاصله گم کنم. جز فاصله چیز دیگرى نبود… خستگى شدیدى بر جسمم غلبه کرد… در این موقع بود که به انسان هاى بى رحم برخوردم. انسان هایى که قلبى وحشتناک در سینه دارند و این قلب حتی براى زندگى بسیار وحشتناک ترى می تواند بتپد. انسان هایى که نه رحم کردن به دیگران را مى شناسند، نه رحم کردن به خود را. من سرگذشت این انسان ها را دیدم، شنیدم، تجربه کردم. آنگاه غمگین بازگشتم و به جست وجوى قلبم رفتم که مضطرب در سایه ی همان درخت منتظرم بود. تصمیم گرفتم سرگذشت این انسان هاى بى رحم را روایت کنم. من با مرکب یا با خون نمى نویسم. تنها از عرق رنج ها و خستگى هایم استفاده مى کنم، عرقى که با خاک راه هاى سرگردانى ام مخلوط شد. خاکى که از قدم هاى انسان هاى بى رحم، هنگام راه پیمودنِ خوابگردانه شان به سوى ال دورادوى دوردستشان، به هوا برخاسته بود. خاکى که همه هستیم. چرا که همه چیز خاک است. موز وحشی داستانی است که در منطقه ای به همین نام در برزیل در معادن الماس می گذرد. در میان مردمی که برای پیدا کردن الماس به زمین های منطقه هجوم آورده اند و به هیچ چیز و هیچ کس رحم نمی کنند. آنگاه، از اعماق آن خشونت، داستانی به غایت لطیف و عاطفی سر برمی آورد.