من و اوبیوما و ارکستر اقلیت ها و ماجرای نقد پسا استعماری و مطالعات ترجمه مواجهه با هر کتاب خودش یک داستان است و براساس مبانی مطالعات ترجمه ترجمه ی هر کتاب نیز در واقع بازنویسی و تألیف مجدد آن است بنابراین وقتی قرار است رمانی را ترجمه کنی یعنی باید آن داستان را دوباره خودت بنویسی و در عین حال امانت دار نویسنده ی زبان مبدا هم باشی پس اول باید فضای داستان جغرافیا و تاریخ آن سرزمین را بدانی و درباره ی نویسنده بخوانی و ... همه ی اینها را کنار هم بگذارید و حدس بزنید وقتی با یک رمان پسا استعماری از کشور نیجریه مواجه میشوید که ماجرایش در روزگار اکنون میگذرد و جریان مهاجرت برای رسیدن به دنیای بهتر را برایت شرح می دهد، چقدر می تواند غریب و جذاب باشد. دقیقاً همان قدر که ارکستر اقلیت ها غریب و جذاب هست. نیجریه کشوری است وسیع در غرب آفریقا پر از معادن طبیعی نفت اقوام و فرهنگهای مختلف ایبویی ها قومی قدیمی در جنوب این کشور هستند، دقیقاً در جایی که دو سه قرن پیش انگلیسیها کشتی هایشان را در آن جا لنگر انداختند و تجارت برده را شروع کردند و نویسنده ی این کتاب چیگوزی اوبیوما (متولد (۱۹۸۶)، نسل چهارم یا شاید پنجم این بازماندگان از تجارت برده است. 

میزبانم هم همین را دید و به همین دلیل دختر را با خود به روی مبل بزرگ کشاند و از او خواست بگوید چرا نمی خواهد آشنایانش او را ببینند. با این سؤال دختر سرش را پایین انداخت و رویش را از میزبانم برگرداند. او دید دختر انگار از چیزی ترسیده است. این موضوع را با این که دختر از او روی برگردانده بود حس میکرد. در واقع تمام آن چه میزبانم می توانست ببیند گوشواره های بزرگ او بود که تقریباً تا روی شانه هایش پایین آمده بودند. دو حلقه به بزرگی ای که دو انگشتش از آن رد میشد به راستی ترس یکی از احساساتی است که چهره ی اصلی هر شخص را عریان میسازد. مهم نیست که چقدر صورت هر شخص آراسته باشد چون هر موقع که ترس خود را بروز دهد هر چشم بینایی توانایی تشخیص آن را خواهد داشت. چرا این موضوع ناراحتت کرده، ما می جان؟
قبل از این که میزبانم حرفش را تمام کند دختر جواب داد: «این من رو اصلاً ناراحت نکرده پس چرا ترس برت داشته؟»