عالیه مجبورم هیجانم را سرکوب کنم مطمئنا نمی توانم در مورد پیامک هایی که امروز صبح گرفته ام به کمیلا بگویم یا بگویم که می خواهم کسی را ببینم. ممنونم که ما رو میبری

هی، این شغلمه گازی به ساندویچم میزنم میتونم به سؤال ازت بپرسم؟

البته

من ... هیچ وقت گراهام رو یادم اومده؟

کمیلا در حینی که دارد گاز دیگری به ساندویچ بوقلمونش می زند، به سؤالم فکر می کند. مدتی که انگار به اندازه ابدیت طول میکشد، لقمه اش را میجود. «راستش رو بگم؟ تقریباً هیچ وقت. معمولاً وقتی بیدار می شی، فکر می کنی هفت سال پیشه.»

اوه... باید خیلی براش سخت باشه.»

زبانش را روی دندانهایش میکشد سخت ترین بخشش وقتیه که خیلی در مورد مردی به اسم هری سؤال می پرسی اون... هری نامزدم بود. یعنی قبلا بود.

آره می دونم.»

به چشم های قهوه ای درشتش نگاه میکنم مژه هایش چرا این طوری هستند؟ یعنی کاشت مژه کرده؟ میدونی چرا قطع رابطه کردیم؟

«نمی دونم.» برای اولین باری که او را دیده ام کمیلا نگاهش را از من میدزد. «متأسفم تس.»

نمی توانم این حس را که دارد به من دروغ میگوید، نادیده بگیرم. ولی کار چندانی از دستم بر نمی آید. اشکالی نداره

می دونم که چقدر برات سخته دستش را روی دستم می گذارد. کف دستش زیر است که با ظاهر نرم و ابریشمی پوستش در تضاد است. «نمی تونم تصور کنم اینکه از خواب بیدار بشم و هیچ کدوم از اطرافیانم رو نشناسم، چطوریه. منظورم اینه که حتماً برات سؤاله میتونی به ما اعتماد کنی یا نه.