کتاب حاضر، مشتمل بر بیست و شش داستان کوتاه طنز از نویسنده ای آمریکایی است. داستان های مندرج در کتاب، با هدف انتقاد از برخی مسائل اجتماعی موجود در جوامع غربی تدوین شده اند. عناوین برخی از این داستان ها عبارتند از: بتازکارولینا؛ مهندسی ژنتیک؛ جوانان در آسیا؛ جهش بزرگ رو به جلو؛ درخشان مثل الماس؛ بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم؛ شهر نور در تاریکی؛ آدم باهوش و هر چه پوشیده را می خورم. «بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم»، داستان مرد میانسالی است که پس از گذراندن دورة کوتاه آموزش زبان فرانسه، برای زندگی راهی آن کشور می شود. وی ناچار است در فرانسه هم به همراه دیگر مهاجران با ملیت های متفاوت بر سر کلاس درس زبان فرانسه حاضر شود. معلّم آن ها زنی پرخاشگر، بی ادب و به شدّت خشن است که با هر اشتباه دانش آموزان خویش را به باد توهین و انتقاد گرفته و کاملاً اعتماد به نفس را در آن ها از بین برده است. شخصیت اصلی داستان، تمام سعی و تلاش خود را در یادگیری زبان فرانسه به کار می گیرد و روزی درست هنگامی که آموزگار در حال توهین به اوست در کمال شگفتی متوجه می شود که قادر است تمام گفته های معلم را بی کم و کاست درک کند. او این واقعه را به فال نیک گرفته و درمی یابد که روزی هم خواهد توانست فرانسه را به همان روانی فرانسوی زبان ها صحبت کند.

اول ماه که قبض گاز و برق و تلفن می‎آمد من را مجبور می کرد که توی دفتر سررسید بگردم و از آدم هایی که بهش بدهکارند یک لیست تهیه کنم. مثلا به او می گفتم که یک کتابفروشی در لندن هفده دلار بدهی دارد. هیفده دلار! همین الان به شون زنگ بزن و بگو فوری پول رو برام بفرستن. به او می گفتم که تلفن زدن به لندن بیشتر از هفده دلار خرج برمی دارد ولی اصلا برایش مهم نبود، می گفت اصول کار بیشتر برایش اهمیت دارد. قبل از این که چای از گلوشون پایین بره به شون زنگ بزن. گوشی را برمی داشتم و وانمود می کردم که دارم شماره می گیرم. محال بود که دست پر برگردم، حتا اگر طلب شخصی خودم را هم می خواستم امکان نداشت یک انگلیسی به این راحتی ها پول به کسی بدهد. گوشی را کنار گوشم نگه می داشتم و به باغ و خانه های منظم همسایه های والنسیا نگاه می کردم. خدمت کارهای یونیفرم پوش، سرویس چای خوری نقره به دست وارد اتاق ها می شدند. مردان و زنان روی صندلی نشسته بودند و بدون عینک آفتابی به دیوارهای خانه شان زل زده بودند. چیزی که نگرانم می کرد این بود که من به خانه ی والنسیا تعلق داشتم و در بین این همه خانه در نیویورک جایم این جا بود، در کنار کنتس پابرهنه. گفتم لندن جواب نمی ده. فکر کنم امروز توی انگلستان تعطیل رسمی باشه. خب پس به اون کتاب فروشیه تو میشیگان زنگ بزن که به مون دوازده دلار و پنجاه سنت بدهکاره.