ناکس مورگان تحمل ماجراهای احساسی را ندارد، مخصوصا اگر ماجرا به یک عروس فراری سرگردان مربوط باشد. نائومی ویت فراری است؛ نه تنها از نامزدش و کلیسایی پر از افرادی که می خواهند دعای خیرشان را بدرقه ی راهش کنند، بلکه از تمام زندگی اش. البته به نظر خودش، برای نجات خواهر دوقلوی دور از خانه اش تینا به ناکموت می رود، شهری ناهنجار که اختلافات قدیمی هنوز در آن به شیوه ی قدیمی حل می شود؛ یعنی به کمک چند تا مشت و بعد هم خوردن نوشیدنی و معمولا هم با همین ترتیب. اما حیف که خواهر دوقلوی شرور نائومی اصلا تغییر نکرده. تینا بعد از دزدیدن ماشین و پول های نائومی، چیز غیرمنتظره ای پشت سرش جا می گذارد: خواهرزاده ای که نائومی از وجودش بی خبر بوده. حالا نائومی بدون ماشین، پول و هیچ برنامه ای سرپرست نوجوانی یازده ساله شده که مثل سی ساله ها رفتار می کند. ناکس به دلایلی به زنان پیچیده و محتاج محبت و خصوصا زن های بااحساس توجه نشان نمی دهد؛ اما چون زندگی نائومی درست جلوی چشمانش از هم فروپاشیده، کم ترین کاری که می تواند انجام دهد کمک به او برای رهایی از گرفتاری ها و مشکلاتش است و تصمیم دارد به محض پدیدارنشدن مشکلی جدید برای نائومی، او را تنها بگذارد و به زندگی آرام و منزوی خودش برگردد. حداقل فعلا برنامه اش همین است…

یک بشکه مایع آتش را و خوابی نیمروزی ۶۱

ناگهان لبهایش با تعجب تکان خورد و احساس کردم صورتم سرخ شده، هاج و واج

داشت سرتا پایم را برانداز می کرد.

گفت: «شام میبینمت.»

پاسخ اندیشمندانه من تنها یک کلمه بود: «هان؟» می دانستم که او دلش نمی خواهد ازم درخواست کند برای شام بیرون برویم. مخصوصاً حالا که تمام صبح را با نفرت در کنار هم

گذرانده بودیم.

ساعت هفت. توی خونه بزرگ کنار جاده میبینمت اونجا خونه لیزا چیه می خواد

باهات آشنا بشه.»

در جواب گفتم اگه ندونه صاحب خونه منه پس قطعاً انتظار هم نداره برای شام

ما رو ببینه.»

تا ساعت هفت برای شام منتظرتونه

اصلاً با چنین دعوتی احساس راحتی نمیکردم چی باید همراهم بیارم؟ اصلاً نزدیک ترین مغازه کدوم طرفه؟ از نوشیدنی خوشش میاد؟» هدیه برای میزبان نه تنها نشانه احترام به او بود، بلکه باعث ایجاد تأثیر اولیه خوبی می شد. دوباره لبهایش چنان لرزیدند که انگار عصبانیتم برایش سرگرم کننده بوده «برو یه کم استراحت کن، نائومی بعد هم برای شام برو خونه لیزا جی.» بعد برگشت و به سمت در رفت.

«صبر کن!»

دنبالش رفتم و توی ایوان بهش رسیدم به ویلی چی باید بگم؟»

نمی دانستم چطور چنان سؤالی به ذهنم رسیده بود یا لحن هراسناکم از کجا نشئت می گرفت. من اصلا آدمی نبودم که هیچ وقت وحشت کنم. زیر بار هر فشاری معجزه می کردم.