کم پیش میآید در حوزه ی ادبیات کودک و نوجوان ما کتابی منتشر شود که بتواند با آثار ترجمه رقابت کند؛ چه از نظر انتخاب سوژه و پرداخت، چه در زمینه ی جذب مخاطب

رمان ،هستی نوشته ی فرهاد حسن زاده یکی از موفق ترین نمونه های رمان نوجوان تألیفی در سالهای اخیر است با این که بستر زمانی آن اوایل جنگ ایران و عراق را در بر می گیرد اما بسیاری از نوجوانان امروز میتوانند خودشان را در آینه ی هستی ببینند دختری که دوست دارد پسر ،باشد فوتبال بازی کند و از عروسک متنفر است. دغدغه های او برای خواننده آشناست حس او را برمی انگیزد و تا انتهای کتاب با خود می کشاند.

ما هستی را از زبان خود هستی میخوانیم دختر نوجوانی که با پدرش مشکل دارد و به دلیل جنگ مجبور به مهاجرت از شهرش می.شود. حسن زاده برای روایت داستانش زاویه ی اول شخص را برگزیده؛ زاویه ای که بیشترین هم حسی را با خواننده ایجاد میکند و دست نویسنده را برای بیان درونی ترین افکار قهرمانش باز می گذارد. هم چنین استفاده از عنصر طنز و خلق شخصیتهایی شوخ طبع، علاوه بر تلطیف فضاء باعث جذب خواننده ی نوجوان میشود.

شخصیت های کتاب هستی با لهجه ی جنوبی حرف میزنند؛ لهجه ای که به خوبی در کتاب نشسته خواننده را اذیت نمیکند و به ملموس تر کردن فضا کمک می کند. درست است که وقایع کتاب به سی سال قبل برمی گردد، اما بوی کهنگی نمی دهد. مشکلات دوران بلوغ از مسائلی است که هر ،نوجوانی، در هر جای دنیا و هر زمانی که باشد با آن درگیر است. این مشکلات در زندگی هستی با جنگ هم گره میخورد و وضعیت او را پیچیده تر می .کند. او گه گاه با پدرش درگیر میشود با موتور از خانه فرار میکند به دنبال دایی اش میرود عاشق میشود و...

و شاید همین هاست که هستی را با خیلی از دخترهایی که تا به حال در رمانهای نوجوان ایرانی دیده ایم متفاوت میکند... دختری که به دنبال زندگی و خواسته هایش می گردد، حتی در دل جنگ