کتاب آوازهای کوچکی برای ماه

به آقای گوستاو فلوبر، در کراوسه پاریس، آخر سپتامبر ۱۸۶۸ دوست عزیز، این نامه برای شنبه ی دیگر، سوم اکتبر است. من هر روز از ساعت شش عصر تا دو صبح در سالن تئاتر هستم. حرف هایی هست مبنی بر اینکه برای بازیگرانی که در جلوی سن نیستند تشک هایی در عقب سن بگذارند. من هم مثل تو به بیداری عادت دارم و خستگی را هیچ احساس نمی کنم. اما اگر منبعی را که همیشه در اختیارم بوده است یعنی فکر کردن به سایر چیزها نمی داشتم، دچار کسالت می شدم. من خوب عادت کرده ام وقتی بقیه در حال تمرین اند، نمایشی دیگر را بنویسم. چیز بسیار مهیجی در این اتاق های بزرگ تاریک که شخصیت های رازآلود با لباس هایی نامتعارف در آن مشغول حرکت اند و با صدای آهسته صحبت می کنند، وجود دارد. به رؤیا می ماند. اصلاً نمی دانم اجرا کجا خواهد بود. اگر کسی از شگفتی های هماهنگی و اتفاقات عجیبی که در لحظه ی آخر رخ می دهد خبر نداشت، با این سی و پنج یا چهل بازیگر متکلم که تنها پنج شش نفرشان خوب صحبت می کنند، همه چیز را غیر ممکن می پنداشت. آدم ساعت ها وقت صرف می کند برای ورود و خروج شخصیت ها در جامه های آبی یا سفید که باید یا سرباز باشند یا کشاورز، اما آن ها در حین کار مانورهای غیر قابل فهم اجرا می کنند. باز همان رؤیا. باید دیوانه باشی که این چیزها را تحمل کنی. بازیگران آشفته، خسته و رنگ پریده که خمیازه کشان خود را به جایگاه شان می کشانند و ناگهان مثل دیوانه ها شروع می کنند به ایراد نطق های غرا؟ گرد آمدن پی در پی آدم های بی عقل. سانسور ما را در صورت رعایت متن به حال خود گذاشته. فردا این آقایان لباس ها و جامه ها را بازرسی می کنند که احتمالاً حسابی می ترساندشان. دنیای بسیار آرامم در نوهان را رها کرده ام. اگر کادیو با موفقیت روبه رو شود ، شادی کوچکی خواهد بود برای اورور و این تمام آرزوی من است. اگر هم موفق نشود، باید دوباره از نو شروع کنم، همین. می بینمت. پس در هر صورت، روز خوبی خواهد بود. اگر شب قبل یا همان روز رسیدی، به دیدنم بیا. شام را با هم خواهیم بود.