سلاخ خانه ی شماره ی پنج… شاهکاری برای تمامِ فصول. رمانی که انتشارش بی تردید سرآغازِ فصلی نو در ادبیاتِ جهان شد. کورت ونه گات (۱۹۲۲-۲۰۰۷) آن شکاکِ کبیر این رمان را در ۱۹۶۹ نوشت. رمانی که انفجاری بود بین مخاطبان. «سلاخ خانه ی شماره ی پنج» روایتی است پست مدرن از بخشی از زندگی خودِ ونه گات. او که به عنوانِ سرباز ارتش آمریکا در جنگ جهانی دوم اسیر آلمانی ها شد و در شهرِ تاریخی درسدن زندانی. متفقین در پانزدهم فوریه ۱۹۴۵ شهر درسدن را که هیچ ادوات نظامی مهمی نداشت و شهری تاریخی و زیبا محسوب می شد با نزدیک چهارهزار تُن بمب به آتش کشیدند. طبق آمار نزدیک به ۱۳۴۰۰۰ نفر کشته شدند و یک فاجعه ی بزرگ رقم خورد که ونه گات به شکلِ معجزه آسایی از آن جان به در برد و شاهد ویرانه ها شد. او رمان را با همین فضا شروع می کند. قهرمان مشهورش «بیلی» در تاریخ و زمان های دیگر غور می کند تا تبارِ نفرت و خشونت را با آن طنز سیاه حیرت آورش روایت کند. جمله ی تکرارشونده ی «بله رسم روزگار چنین است!» در این رمان به موتیفی تبدیل می شود برای پیوند گذشته، حال و آینده… مشهور است این قول که «هرکس سلاخ خانه ی شماره ی پنج» را می خواند دیگر نمی تواند به زمان اعتماد کند؛ به تاریخ و به تقویم. ونه گات بعد از نوشتن رمان ها و داستان های تاریخ ساز در ۲۰۰۷ در هشتادوچهارسالگی از دنیا رفت. در گزارش پزشکی نوشتند او از یک بلندی «سقوط» کرده است.