بهانه ی تنبل ها برای توجیه خودشان همیشه یک چیز است: امتحان های دیگر را خیلی خوب داده اند و فقط از امتحان من رد شده اند، و این بیش از همه به این دلیل عجیب است که درس مرا همیشه با جدیت تمام مطالعه می کنندو خیلی خوب آن را بلدند، ولی به دلیل سوءتفاهم نامعلومی نمی توانند نمره ی قبولی بگیرند. به مهمان می گویم: “ببخشید، دوست من. نمی توانم برای شما نمره ی سه بگذارم. بروید دوباره درس ها را بخوانید و بیایید امتحان بدهید. آن وقت ببینیم چه می شود.” لحظه ای سکوت. هوس می کنم دانشجو را به این دلیل که آبجو و اپرا را از علم بیش تر دوست دارد، کمی زجر بدهم. آهی می کشم و می گویم: به نظر من، بهترین کاری که الان می توانید بکنید این است که کلا دانشکده ی پزشکی را رها کنید. اگر با این همه توانایی که دارید، هیچ جوری نمی توانید از عهده ی امتحان بر بیایید، پس معلوم می شود تمایلی ندارید یا قسمتتان نیست پزشک بشوید. صورت جوان اهل دل کش می آید. با پوزخند می گوید: ببخشید پروفسور. ولی این کار بنده حداقل می توانم بگویم که خیلی عجیب خواهد بود. پنج سال درس خوانده ام و بعد یکدفعه… رها کنم! -ابدا! پنج سال را بیهوده هدر بدهید بهتر است تا آن که بعدا تمام عمر مشغول کاری بشوید که علاقه ای به آن ندارید. ولی بلافاصله دلم می سوزد و با عجله می گویم: البته هرطور خودتان صلاح می دانید. پس باز کمی مطالعه کنید و بیایید امتحان بدهید. دانشجوی تنبل با صدای خفه ای می پرسد: کِی بیاییم؟ -هر وقت دلتان می خواهد. اصلا همین فردا. و در چشمان مهربانش می خوانم: آمدن که کاری ندارد، ولی تو بی پدر و مادر دوباره مرا می اندازی! می گویم: البته اگر پانزده بار دیگر هم درس مرا امتحان بدهید، دانشمندتر نمی شوید، ولی این کار شخصیتتان را پرورش می دهد. برای همین هم که شده، باید از من ممنون باشید. سکوت حکمفرما می شود. بلند می شوم و منتظر می مانم تا مهمان بیرون برود. اما او همچنان ایستاده است و به پنجره نگاه می کند، به ریشش دست می کشد و فکر می کند. حوصله ام سر می رود. صدای جوانک اهل دل دلنشین و رساست، چشمان باهوش و شوخ طبعی دارد، صورتش سرشار است از آرامش خیال و البته به علت افراط در مصرف آبجو و زیاد دراز کشیدن روی مبل قدری هم چین افتاده است. به نظر می آید که می تواند کلی ماجرای جالب درباره ی اپرا، درباره ی ماجراهای عاشقانه خودش یا درباره ی رفقای نزدیکش برایم تعریف کند، ولی متاسفانه صحبت کردن درباره ی این چیزها رسم نیست. من که با کمال میل گوش می کردم. -پروفسور! به شما قول شرف می دهم که اگر برایم نمره ی سه بگذارید، من هم… تا کار به قول شرف می کشد، من دستم را تکان می دهم و پشت میز می نشینم. دانشجو باز هم لحظه ای فکر می کند و غمگین می گوید: در این صورت خداحافظ…ببخشید…