چهره ی چخوف چه چهره ای است؟ یا به سخن درست تر، چخوف کیست؟ آیا او روحی آرام و رنجیده است؛ یا ناظری دانا با لبخندی مشتاق بر لب و قلبی دردمند در سینه یا آدمی بدبین و بی اعتنا که به پوچیِ زندگی اعتقادی راسخ دارد یا هنرمندی است آکنده از نوعی یاس فلسفی که در هاله ای از کیفیتی جذاب پوشیده شده؟ از نظر ظاهر، چخوف مرد میان سالی است که چهره ای موقر دارد با خطوطی حاکی از خستگی که عمیقا بر چهره ی لاغر و پریده رنگش حک شده؛ چشمان متهم کننده ی او در پس عینکی پنسی کمابیش پنهان است؛ ریشی کم پشت دارد و لب هایش به گونه ای دردآلود بر هم فشرده شده است. این چهره ی محققِ پا به سن گذاشته یا دکتر خانوادگی کمابیش اخمویی که نوزادان بسیاری به دنیا آورده است، متکی بر تصویری است که نقاشِ کمابیش گمنامی، به نام جوزف براتس در ۱۸۹۸ هنگامی که چخوف دچار بیماری سل بوده از او کشیده است. چخوف در آن حال که به انتظار تمام شدن تصویر نشسته بوده بی قرار بوده و کم ترین اعتمادی به استعداد نقاش نداشته و پس از اتمام تصویر گفته بود که کراوات و خطوط کلی چهره شاید دقیق باشد اما تصویر روی هم رفته ارتباطی با من ندارد. چخوف در سی سالگی سرتاسر اروپا را زیر پا گذاشته بود، از هنگ کنگ، سنگاپور و سیلان دیدن کرده بود و نیمی از شهرهای اروپا را دیده بود. از زبان یکی از آدم های داستانهایش می گوید: دوست دارم در زندگی کوتاهم همه چیزهایی را که در دسترس انسان است در بر بگیرم، در آغوش خود بگیرم. دوست دارم حرف بزنم، مطالعه کنم، در کارخانه ی بزرگی چکش به دست بگیرم و کار کنم، نگهبانی بدهم ، شخم بزنم، منظره تماشا کنم، به تماشای مزارع بروم، به تماشای اقیانوس و هر جا که تخیلم میدان پیدا کند. و جای دیگری نوشته است: می خواهم به اسپانیا بروم، به افریقا بروم، اشتیاق زیادی به زندگی دارم. کتاب حاضر شامل مجموعه ای از بهترین داستان های کوتاهِ این نویسنده بزرگ روس است.