کتاب حاضر، مجموعه ای از خاطرات و همین طور بررسی کارنامه بازیگری «پرویز پرستویی» است. «آشپزباشی»، «به نام پدر»، «بید مجنون»، «کافه ترانزیت»، «دیوانه ای از قفس پرید»، «دوئل»، «لیلی با من است»، «روبان قرمز»، «خاک سرخ»، «عشق شیشه ای»، «آژانس شیشه ای»، «آوای فاخته»، «آدم برفی» ازجمله فیلم هایی هستند که در این کتاب تحلیل شده اند. در این کتاب بیان می شود که «پرویز پرستویی» یکی از قله های رفیع بازیگری در سینمای پس از انقلاب ایران است. او به چند شخصیت به یادماندنی در چند فیلم از بهترین آثار سینمایی و تلویزیونی در ایران جان بخشیده است.

بیست ساله بودم که در کاخ جوانان فرح آباد، سرانجام، جایی برای خودم پیدا کردم. استادی نبود که کار یاد ما بدهد. گروهی به اسم گروه تئاتر بود. کتابخانه ای هم بود. شروع کردم. شروع کردیم به ادامۀ خواندن کتاب های تئاتری، یعنی ادامۀ مسیری که از مرکز رفاه شروع شده بود. کارهای اکبر رادی، غلامحسین ساعدی، محسن یلفانی و … خارجی ها، برشت و… می خندیدیم و بحث می کردیم. هر هفته یک کتاب را می خواندیم و می نشستیم و روی کتاب و محتوا و مضمون و سبک بحث می کردیم و مثلاً کتاب را تجزیه و تحلیل می کردیم. تمرین هم می کردیم. باز برای خودمان اتود می کردیم. این قرار و زندگی تا سال های ۵۵ و ۵۶ ادامه داشت. اجراها هم بود. سرانجام تئاتر همۀ زندگی ام را پر کرد. یک بازیگر تئاتر تمام و عیار بودم. درس را هم -مثلاً می خواندم و چه درس خواندنی. با چه سختی و صعوبتی. کار هم می کردم. کار یدی و بدنی و سخت. یکی از معضل های خانوادگی ما، مقایسه ای بود که پدر و مادر بین وضع من و وضع پسرهای همسن و سال من در خانواده می کردند و در این مسابقه من همیشه بازنده بودم. دیپلم نداشتم. کار کشنده و سخت نمی گذاشت که مثل یک محصل تمام و عیار طبیعی، فیزیک و شیمی بخوانم. جوری بود که امورم؛ خب گاهی می گذشت و گاهی نمی گذشت. می رفتم و نمی رفتم. کار مقدم بود و بعد تئاتر. برای اجراهای تئاتر مجبور بودم به شهرها بروم، به اراک و ساری و این ور و آن ور و کشمکش مرتب که با پدر و مادر داشتم و به قول آقای کیارستمی، آن سیلی آبداری که مثل خوراک باید هر پانزده روز یکبار می خوردم که می خوردم و عادت شده بود، ترک نمی شد. حالا بزرگ شده بودم. جوانی به اصطلاح رعنا شده بودم اما آن سیلی هفتگی که به گونه نواخته می شد کافی بود که من را از احساس بزرگی پایین بیاورد.