چون قصه عشق لیلی و مجنون بر سر زبانها افتاد، بدگویان و بددلان، بدگویی آغاز کردند و :

هر نیک و بدی که می شنیدند

در نیک و بدش زبان کشیدند

لیلی با شنیدن این گزافه ها، مویه کنان به خانه اندوه پناه برد. اما چندتن از بدگویان به گوش پدر او رساندند که:

«بنگر که این جوان دیوانه بیابانگرد چگونه ما را بدنام کرده است! او هرروز پریشان و ژولیده موی به این سوی می آید ، همراه با چندتن آواره آشفته تر از خویش، همچون سگ. این مرد دیوانه با حسرت و اندوه خاک این دیار را می بوسد و از بیخودی به رقص و پایکوبی می پردازد. ترانه هایی که بر سر زبان ها افتاده و مردم با خواندن آنها ما را به باد طعنه و مسخرگی گرفته اند. دل دختر تو، لیلی نیز از شنیدن این ترانه ها داغدار است. آن چنان که گویی این مرد دیوانه باد است و لیلی چراغ. ما از تو می خواهیم که به ما اجازه دهی این جوان را گوشمالی بدهیم و دردسر زندگی را از سرش کم کنیم.»