میوسف، با حال و هوایی شاهانه گفت: آقایان، اجازه بدهید حکایت کوتاهی را برایتان بگویم. چند سال پیش، بعد از کودتای دسامبر، قضا را در پاریس به دیدن شخصیتی بسیار متنفذ در دولت رفتم، و در خانه اش آدم بسیار جالبی را دیدم. این شخص دقیقا جاسوس نبود بلکه سرپرست گردانی از جاسوسان سیاسی بود-مقامی نسبتا پرقدرت در نوع خودش. کنجکاوی وادارم کرد فرصت گفتگو با او را از دست ندهم و از آنجا که به عنوان مهمان نیامده بود، بلکه در مقام کارمندی زیردست که گزارش مخصوصی آورده بود و از آنجا که متوجه پذیرایی رئیسش از من شد، چنین وانمود کرد که بی پرده سخن می گوید، البته تا حدودی. می شود گفت مودب بود، همان گونه که فرانسوی ها می دانند چگونه مودب باشند، به خصوص نسبت به غریبه. اما من حسابی از حرفهایش سر در می آوردم. موضوع انقلابیون سوسیالیست بود که آن وقتها محاکمه شان می کردند. از فشرده ی گفتگو می گذرم و به نقل یکی از اظهارات بسیار عجیبی که از زبان این شخص در رفت اکتفا می کنم. گفت: از این سوسیالیست ها و آنارشیست ها و ملحدان و انقلابیون ترسی نداریم؛ دمی از آنها غافل نیستیم و از کردارشان باخبریم. منتها در بین آنها چندتایی آدم عجیب هست که به خدا ایمان دارند و مسیحی اند، اما در عین حال سوسیالیست هم هستند. از این آدم هاست که بسیار می ترسیم. آدمهای ترسناکی هستند! از سوسیالیست مسیحی بیشتر از سوسیالیستِ ملحد باید ترسید. آن زمان این گفته به نظرم جالب آمد و حالا، آقایان، گفتار او ناگهان اینجا به یادم آمده است. پدر پایسی، بی هیچ حاشیه روی، پرسید: گفتار او را بر ما منطبق می کنید و به دیده ی سوسیالیست بر ما می نگرید؟ اما پیش از آنکه پیوتر الکساندروویچ فکر کند چه جوابی بدهد، در باز شد و دمیتری فیودوروویچ که تا آن وقت در انتظار آمدنش بودند، وارد شد. در واقع، از انتظار برای آمدنش دست کشیده بود و پیداییِ ناگهانی او لحظه ای مایه ی شگفتی شد.