اشلین گریر صاحب یک کتاب فروشی کتاب های کمیاب است، و کششی فراتر از بوی سرمست کننده ی کاغذ کهنه و جوهر و چرم نسبت به کتاب های قدیمی دارد. او می تواند پژواک مالکان سابق کتاب ها را احساس کند و معنی آن ها را دریابد. روزی دو کتاب قدیمی پیدا می کند که صحافی زیبای آن ها شباهت زیادی به یکدیگر دارد و گویا هرگز منتشر نشده اند. پژواک این کتاب ها از همان ابتدا ذهن او را به خود مشغول می کنند. نویسنده های هر دو کتاب همی و بل، با لحنی اتهام آمیز جنبه های متناقض داستان عاشقانه ی غمناکی را روایت می کنند. اشلین بی آنکه نشانه ای از نویسنده با ناشر این کتاب های اسرارآمیز داشته باشد با رازی ادبی سروکار پیدا می کند که دهه ها سربه مهر باقی مانده است. دو قلب ویران، هرکه هستند و هرجا هستند، او را فرا می خوانند. کتاب ها حکایت از عهدهای شکسته و خیانت های ظاهرا نابخشودنی دارند. اشلین عزم خود را جزم می کند تا از حقیقت نهفته در ورای داستان این عشق به فنارفته پرده بردارد. «سیرِ رقابتی داستان، همراه با وقایع و تغییراتِ غیرمنتظره حتما طرفداران کتاب های زندگی پس از زندگی اثر کیت اتکینسون و کتاب هفت همسر ایولین هوگو اثر تیلور جنکینز را مجذوب خواهد کرد.» - بوکلیست ارائه ی دو داستان غمگین و متفاوت، اما مربوط به یکدیگر درون رمان و همچنین تمایز میان شخصیت ها، نشانی از توانایی تحسین انگیز نویسنده است. شخصیت هایِ جذاب و زیباییِ نوشتار، خواننده را شیفته می کند. خواندن این کتاب حتما پیشنهاد می شود. - Historical Novels Review «عاشقانه ای عمیق و واقع گرایانه آمیخته با همدلی و شفقت… داستانی امیدبخش.» - امیلی کارپنتر، نویسنده ی کتاب تا لحظه ای که بمیرم

برای هر موقعیتی لباس مخصوص دارند که همه ترجیحاً از برندهای معروف است ما این لباسها را به خاطر راحتی یا حتی به خاطر متناسب بودن با موقعیت نمیپوشیم بلکه به این دلیل میپوشیم که دیگران از ما توقع دارند و ما هرگز نباید از مسیر توقعات دیگران منحرف شویم. کلاهت را بر میداری و زیر سقف می آیی آن را می تکانی و قطره های باران از لیه هایش زمین میریزند تا بناگوش لبخند میزنی و میگویی: «چه» روز مزخرفی برای سوارکاری! حالا به جاش چی کار کنیم؟» بیرون از مجالس جوان تر به نظر میرسی و بدون آن لباس شبهای گران قیمت زمخت تر و طبیعی تر شده ای اما انکار نمیکنم در این لباسها هم جذابی به گمانم مثل آفتاب پرست هستی مردی که در مواقع لزوم هم رنگ محیط می شود. فکر می کنم چه احتیاجی به این مهارت داری؛ بعد چشم هایت را در مهمانی دیشب به یاد می آورم که محتاطانه و با دقت در اتاق می چرخیدند؛ انگار بدون دوربین عکس می گرفتند. از چه چیزی؟ یا از چه کسی؟ ناگهان به صرافت میافتم که این اولین بار است با هم تنهاییم. مستخدم های اسطبل برای ناهار رفته اند و مربی به خاطر هوای بد نیامده است. نگاه کسی رویمان سنگینی نمی کند و رفتارمان زیر نظر نیست چرا باید این موضوع تنم را بلرزاند؟ نمی دانم؛ اما تنم می لرزد نه اینکه از تو میترسم خیلی نمی ترسم؛ اما وقتی کنار می احساس میکنم خودم هستم