نیکیتا خروشچف در ١٩٦٤ ناگهان از کار برکنار و مجبور به اقامت در مجتمعی از خانه های روستایی متعلق به حکومت شد. برای کسی که قریب به ده سال بر اتحاد شوروی حکومت کرده بود، ایفای نقش مستمری بگیری خاموش کار راحتی نبود. یکی از قلیل چیزهایی که برای او مانده بود و از این تلخی می کاست آزادی در بازگویی یادداشت هایش بود. او مصمم بود نسل های آینده، مردم کشور و اعضای حزب را بر آن دارد تا بر او به چشمی بهتر از رفقای سابقی بنگرند که او را از کار برکنار کرده اند. خروشچف به اذعان خود با نگارش خاطراتش می خواست نقشی در تاریخ برعهده بگیرد. پس دیده ها و شنیده هایش را با توجه به حضور طولانی مدت در بطن رویدادها و ارتباط با بزرگان شوروی و نیز رهبران دنیای سرمایه داری نقل کرده است. خروشچف و خانواده اش علاقه مند بودند که خاطراتش در اتحاد شوروی و به زبان روسی نشر شود؛ اما می دانستند که چنین چیزی در شرایط و اوضاع حاکم بر کشور امر ناممکنی است. او و دستیارانش بیم داشتند از اینکه اگر این خاطرات به غرب نرسد و پیش از مرگش به چاپ نرسد، دیگر هرگز امکان چاپ و نشر نخواهد یافت و پس از مرگش بنا بر شیوه ی مرسوم اتحاد شوروی ضبط خواهد شد و آنچه او ضبط کرده در بایگانی حزب خواهد پوسید و هرگز جزء تاریخ جهان نخواهد شد. اما خروشچف زرنگ تر و مغرور تر از آن بود که چنین سرنوشتی را بپذیرد. احساس می کرد تا زنده است، به هرحال قدرتی دارد. ضبط این خاطرات برای او صورت نوعی علت وجودی به خود گرفت و به مایه ی مهم مقاومت او در برابر پیری و ناتوانی ای بدل شد که در رسیده بود.