فیرات جِوِری را یکی از نمادهای ادبیات کُرد می دانند. نویسنده ای که دولت ترکیه او را تحت فشار قرار داد، سانسور کرد و در نهایت کاری کرد تا او تبعید شود به سوئد. او در مقامِ نویسنده آثاری نوشته که به بسیاری از زبان های جهان ترجمه شده است. جِوِری را می توان ذهنی درخشان دانست که توانسته راوی بسیاری از تبعیدی ها و تک افتادگانِ جهان امروز باشد. عاشقانه های بی رمق مجموعه ی درخشان ترین داستان های کوتاه این نویسنده هستند که در هرکدام آن ها تکه ای از این زیست روایت شده است. از تجربه ی حبس و تبعید تا هراس های زنی که فالگیری به او گفته روزی یک هیولا خواهد زایید. از یک سرباز زخمی که ناگهان در استراحت می بیند حشره ای او را زیر نظر گرفته است. تا یک مهاجر که برای دیدن خانواده اش به ترکیه باز می گردد و می خواهد به شهر اجدای اش برود چون می گویند همه جا آباد شده. فیرات جِوِری با داستان های کوتاه خود که عمدتا در دوگانه ی فضای سوئد و خاورمیانه قرار دارد سعی کرده خواننده را غافل گیر و حیرت زده کند. او که سال ها تجربه ی روزنامه نگاری و برخورد با هزاران تبعیدی را داشته انگار در این داستان ها روایتی از تبعیدی ها و آوارگانی می نویسد که یک لحظه زندگی شان در جایی متوقف شده است. در عمق تاریخِ منطقه ای که هنوز خواب و بیداری فاصله ی چندانی ندارد.

وقتی دیدم آدم حسابم نمی کند و هر کاری را که دوست دارد می کند، با زور که از ترس زیاد شده بود دستش را محکم گرفتم و با همه توانم فریاد زدم: «مرتیکه پدرسگ چرا این طوری می کنی چرا بدون این که بپرسی موهام رو از ته زدی؟ چرا ریش هام رو داری این جوری میزنی؟» نزدیک بود از عصبانیت منفجر بشوم چشم هایم داشتند از حدقه در می آمدند. از ترس و عصبانیت دهانم کف کرده بود، اما آرایشگر اصلاً به روی خودش نیاورد و از آینه نگاهم کرد و منتظر شد تا عصبانیتم بخوابد. واقعاً هم خشمم فروکش کرد و ساکت شدم. این بار فکر کردم بگذارم هر طور که دلش می خواهد بتراشد. می خواستم هر چه زودتر از آن جا خلاص شوم و برگردم به خانه پدرزنم. در همین حین دوست گرد 
آرایشگر بلند شد و با چشم و ابرو به هم اشاره کردند و بیرون رفت، اما زود برگشت و باز با چشم و ابرو بهم اشاره کردند از ایما و اشاره هایشان ترسیدم. با خودم گفتم گرفتار چه بلایی شده ام؟ دارند چه کار میکنند؟ از من چه می خواهند؟ آرایشگر انگار آدم شناس بود و میتوانست افکار آدم را بخواند. انگار دلم احساساتم را در گوش او نجوا میکرد. آرایشگر بلند گفت: معلومه» که از خدا نمی ترسی، اما از بنده های خدا می ترسی.» بعد چپ چپ نگاهم کرد کمی که سرم را بلند و به چهره اش نگاه کردم ترسیدم. در صورتش خشمی توصیف ناپذیر پیدا بود منخرینش مثل گلوی قورباغه باز و بسته میشد، انگار خون جلوی چشم هایش را گرفته بود. چهره در هم کشید و با چشم های سرخش به من خیره شد و تیغش را سمت گلویم برد. خون از زیر کف سفید پاشید روی آینه دیگر خودم را در آینه نمیدیدم با زور ده مرد از جا پریدم و آرایشگر را هل دادم و با لگد زدم در شیشه ای آرایشگاه را شکستم همچون باد دویدم و از پله ها پایین رفتم سریع در زنگ زده را باز کردم و خودم را پرت کردم در خیابان وقتی یکهو پریدم توی ترافیک سنگین آنکارا میان مردم هول و ولا افتاد و صداهای بوق و ترمز سر به آسمان گذاشت با آن کله کچل و صورت کفی ام و خونی که به همه جایم مالیده شده بود، از میان ماشینها میرفتم و در خیابانهای آنکارا می دویدم.