وقتی رابطه ی صوری دو دانشمند با جاذبه ی مقاومت ناپذیری مواجه می شود، تئوری های به دقت سنجیده ی خانم دانشمند درباره ی عشق به هم می ریزد. اولیو اسمیت که دانشجوی سال سوم دکتراست به ارتباط عاشقانه ی پایدار باور ندارد، اما صمیمی ترین دوستش باور دارد و این همان چیزی است که اولیو را در این وضعیت می گذارد. متقاعدکردن آنه به اینکه او با کسی قرار می گذارد و در مسیر رسیدن به خوشبختی ابدی است به چیزی بیش از حقه های دم دستی نیاز دارد: دانشمندان به مدرک نیاز دارند. ازاین رو، اولیو مثل هر زیست شناس باعزت نفس دیگری، ناگهان وحشت می کند و اولین مردی را که سر راهش سبز می شود هدف می گیرد. آن مرد هم کسی نیست جز آدام کارلسن که استاد جوان و موفق و عوضی مشهوری است. به همین دلیل است که وقتی سلطان مستبد آزمایشگاه استنفورد موافقت می کند راز نمایشی اولیو را حفظ کند و نامزد صوری اش باشد، اولیو هاج وواج می ماند؛ اما وقتی کنفرانس علمی بزرگی از کنترل خارج می شود و مسیر حرفه ای اولیو را روی چراغ بونزن قرار می دهد، آدام یک بار دیگر او را با حمایت بی قیدوشرط و جذابیت بی اندازه اش شگفت زده می کند. بعد ناگهان آزمایش کوچولوی آن ها به طور خطرناکی در شرف اکسایش قرار می گیرد و اولیو متوجه می شود تنها چیزی که از فرضیه سازی درباره ی عشق پیچیده تر است، گذاشتن قلب خودش زیر میکروسکوپ است.

واقعیت این است که اولیو کلا کمی درباره دانشکده تحصیلات تکمیلی مردد بود. نه به این دلیل که از علم خوشش نمی آمد خوشش می آمد. او عاشق علم بود. از علم لذت می برد. به خاطر آن همه ضد حالهای بدیهی اش هم نبود. او خوب می دانست که تعهد به سال ها کار بی اجر و مزد هشتاد ساعت در هفته احتمالاً برای سلامت روانش خوب نیست. شاید آن شبهایی که برای کشف تکه ای بی اهمیت از علم جلوی چراغ بونزن جان می کند کلید خوشبختی اش نبود. شاید وقف ذهن و بدنش در فعالیت های دانشگاهی که به ندرت وقت استراحتی برای کش رفتن دوناتهای مانده برایش میگذاشت انتخاب عاقلانه ای نبود. او خوب می دانست و با این حال هیچ کدام از این چیزها نگرانش نمی کرد. شاید هم فقط کمی نگرانش میکرد اما می توانست با آنها کنار بیاید چیز دیگری بود که او را از تن دادن به بدنام ترین و نفس گیرترین حلقه جهنم برنامه دکترا باز می داشت. به عبارتی تا وقتی مانعش میشد که برای مصاحبه در بخش زیست شناسی دانشگاه استنفورد دعوت شد

فرضیه: من و آدام کارلسن مطلقاً هیچ شباهتی به هم نداریم و قهوه خوردن با او دو برابر درمان ریشه دندان، آن هم بدون بی حسی دردناک است. اولیو آن روز صبح بعد از غرغر کردن از حل نشدن رسوب نکردن، همگن نشدن و بعد کافی نبودن واکنشگرهای ارزان قیمت و تقلبی اش برای انجام کل آزمایش هایش، با خلقی تنگ به اولین قرار صوری اش دیر رسید. بیرون کافی شاپ مکثی کرد و نفس عمیقی کشید اگر میخواست دانش قابل قبولی تولید کند به آزمایشگاه بهتری نیاز داشت به تجهیزات و واکنشگرهای بهتر به کشت بهتر باکتری ها. به هر چیز بهتری نیاز داشت. هفته آینده وقتی تام بنتون میرسید، باید به بهترین شکل آماده می بود. باید حرف هایش را آماده میکرد نه اینکه وقتش را برای خوردن قهوه با کسی تلف کند که اصلا نمی خواستش با آدمی که قطعاً نمی خواست با او صحبت کند؛ آن هم وسط پروتکل های آزمایشی اش.