او را به دنبال شمشیری مرضع از نقره و طلاکوب شده فرستاد و آن را به خواجه داد و به وی گفت او را که به خاطر عمویش ملک ،هرمز از جرمی که مرتکب شده می بخشد، به شرطی که تا زمانی که جنگ ادامه دارد در قلعه او خدمت کند؛ خواجه قول داد چنین کند و بعد هر دو نشستند، چون پیش از این همچنان سر پا بودند. در این هنگام ایرانیان اسیر بدون دستار و طناب بر گردن به دروازه قلعه رسیدند؛ کاپیتان ارشد به محلی رفت که از آنجا توپ شلیک می شد و در بالای دروازه قرار داشت و ایرانیان به محض دیدن او به خاک افتادند و عاجزانه طلب بخشش کردند چون نه گناهی مرتکب شده بودند و نه در خدمتگذاری به حاکم خود خیانت کرده بودند.

کاپیتان سخاوت مندانه آنها را بخشید و دستور داد تا سوار بر کشتی شوند و به هر کجا که می خواهند بروند و اضافه کرد اگر نزد او بمانند و در قلعه خدمت کنند، حقوقی معادل با سربازان دیگر به آنها پرداخت میکند آنها با سپاسگزاری فراوان از رفتار او نسبت به خودشان، گفتند خواهان خدمتگزاری به اعلیحضرت هستند و پرتغالی ها، وفاداری و تعهد آنها را نسبت به پیمانی که بستند و خدمتی که میکنند خواهند دید، زیرا ایرانیان در خدمتگزاری و وفای به عهد معروفند.

کاپیتان دستور داد تا سلاحهایشان را به آنها برگردانند و از خواجه خواست تا فرماندهی این گروه را بر عهده بگیرد تا با چنین خدمتگزاری برای عمویش گذشته را از یادها پاک کند. سپس به منظور نشان دادن خوفناکی سلاح هایش و ایجاد ترس و وحشت در امتداد ساحل کل منطقه که پیش از این نیز این کار را کرده بود - سباستیانو دو ماسد و را برای محاصره به بحرین اعزام کرد. او آنجا را به آتش کشید و همه را از دم شمشیر گذراند و مردم و خانه ها و کسب و کارشان را از بین برد و آنجا را به ویرانه ای تبدیل کرد و همچنین دو گالیوت و بیش از سیصد کرجی را در ساحل آتش زد و حتی طنابی هم برای استفاده باقی نگذاشت؛ خواجه و افرادی که از جولفر با خود به همراه داشت در این حمله حضور داشتند.

او طبق قولی که داده بود مانند یک کاپیتان بزرگ و سربازی دلاور رفتار کرد.