عبدالحسین خان می گفت: «زمان همه چیز را تغیر می دهد. چیزی که دیروز بد بود معلوم نیست که امروز هم بد باشد . در دنیا چند نفر را می شناسید که یک ساعت درونی داشته باشند که به موقع اش زنگ بزند و بگویید : وقتش است! چمدانت را بردار و راه بیفت! کجا؟ به دنبال یک نقطه ی سفید افسونگر، به دنبال یک گمشده! گمشده چیست؟ برای هر کس یک چیز. اما در بازی ابدی «گشتم نبود نگرد نیست» برنده ی واقعی فرجام ها هستند که چمدان می بندد و راه می افتند به دنبال گمشده ی ازلی و ابدی.»
محور این کتاب راجع به زنی است که روابط عاشقانه و احساسات عاشقانه نامتعارفی را تجربه می کند. در قسمتی از کتاب می خوانیم: «اما به نظر فرانک زیبایی بهروز از چشم و ابرو و قد و بالا نبود. از چیزی وصف نشدنی بود. از رازآلودگی او بود. چیزی که از درونش جاری می شد و روی صورتش می نشست و ملاحتش را بیش تر می کرد. کار خدا بود که چون این پسری به دام دخترهای دانشجوی پلی تکنیک نیفتاده بود. بهروز که لیسانس مهندسی راه و ساختمانش را گرفت نیمه ی دخترانه ی پلی تکنیک را عزادار کرد. دخترهای دانشجو باور نمی کردند که آن پسر بلندبالا، قهرمان زیبایی اندام، نجیب و درس خوان، پسری که مجموعه ی کاملی از مثبت ها بود، در چهار سال تحصیل قطب منفی خود را پیدا نکرده و جذبش نشده باشد... بهروز تنها ساکن عالم خودش بود و کسی را به این عالم راه نمی داد... بعد از لیسانس بهروز کاری در یک شرکت مهندسی پیدا کرد. همکارهای دختر او هم وقتی فهمیدند انتظار برای نگاه ها و حرف های عاشقانه و خواستگاری بی فایده است یکی یکی ازدواج کردند و دست از سر پسری که مثل کبریت بی خطر بود برداشتند و حتی یواشکی به او خندیدند که یارو خواجه است.» این کتاب را نشر «مرکز» منتشر کرده است.