از جمله خاطرات کودکی که حفظ شده تنها معدودی برای ما کاملاً مفهوم است. حال آنکه بقیه غریب یا نامفهوم به نظر میرسد. تصحیح بعض اشتباهات در مورد هر دو نوع دشوار نیست. اگر خاطراتی که شخص حفظ کرده مورد تحقیقی تحلیلی قرار گیرد. به سادگی محرز می شود که ضمانتی برای صحت آنها وجود ندارد. بعض تصاویر ذهنی مسلماً مشوه یا ناقص بوده یا از نظر زمانی جا به جا شده است. هر گونه ادعای آزمودنی مبنی بر آنکه نخستین خاطرات او به حدود ۲ سالگی مربوط می شود، آشکار ا قابل اعتماد نیست. بعلاوه بسرعت می توان محرکهایی را که تحریف و جا به جایی تجربه را مفهوم می سازند، کشف نمود؛ اما این محرکها در عین حال نشان می دهند که این اشتباه در به یاد آوری نمی تواند صرفاً به علت خاطره ای غیر قابل اعتماد باشد. نیروهایی قوی مربوط به اواخر زندگی بر توانایی به یادآوری تجربه های کودکی تأثیر داشته اند - که احتمالاً همان نیروهایی هستند که به طور کلی باعث میشوند تا این حد از درک سالهای کودکی مان دور بیفتیم.

همان طور که بخوبی میدانیم در بزرگسالان به خاطر آوردن با استفاده از مواد روانی انجام می گیرد. بعض مردم از طریق تصاویر ذهنی بصری به خاطر می آورند؛ حافظه آنها خصیصه ای بصری دارد دیگر مردم بندرت می توانند حتی کوچکترین جزییات بصری آنچه را تجربه کرده اند به یاد آورند. بنابر پیشنهاد شار کو، این اشخاص در مقایسه با بصری ها، سمعی و حرکتی خوانده میشوند. این موارد تمایز در خوابها ظاهر می شوند؛ همه ما با تصاویر ذهنی بصری خواب میبینیم اما این تمایز در مورد خاطرات کودکی معکوس میشود. این خوابها حتی در مردمی که کار کرد متأخر حافظه آنها بدون هیچ گونه عنصر بصری عمل می کند نیز چون نمایشی بصری است. بنابراین، حافظه بصری نوعاً خاطرات دوران کودکی را حفظ میکند در مورد من قدیمی ترین خاطرات کودکی خاطراتی است که مشخصه ای بصری دارد؛