آن ها که به خانه ی من آمدند دومین رمان محمد شمس لنگرودی در سال 1394 منتشر شد. این کتاب حدیث نفس قشرهای روشن فکری مبتلا به جامعه ی سنتی است؛ آن هم سنتی ریشه دار که به دست وپای درس خوانده و مکتب دیده می پیچد و به توهم و درماندگی گرفتارشان می کند. در آن ها که به خانه ی من آمدند، نویسنده خود محور اصلی داستان است. درگیر با پیچیدگی های ذهنی، تضادهایی که از بیرون بر او تحمیل می شوند و دغدغه هایی درونی، به چنان مغاکی فرو می افتد که تشخیص واقعیت و توهم بر او - که نمادی از قشر روشن فکر معاصر است - دشوار می شود. در نهایت، به عهده ی خواننده ی کتاب است که کشف کند این آن ها که به خانه ی نویسنده آمده اند، واقعی اند یا خیالی، از آن آن هایی هستند که می توانند بی اجازه به هرجا وارد شوند، اصلا وجود دارند یا نه. شمس لنگرودی (1329) از برجسته ترین شاعران و نویسندگان معاصر ایران است که با قلمی لطیف، نگاه عمیق به جهان و زبانی گیرا و شفاف، جایگاه ویژه ای در ادبیات فارسی یافته است. او در سال ۱۳۲۹ در شهر لنگرود در گیلان و در خانواده ای فرهنگی به دنیا آمد. علاقه اش به شعر و ادبیات از سنین جوانی شکل گرفت و به‎تدریج به یکی از چهره های مهم شعر نو ایران تبدیل شد. او از شاعران نسل چهارم شعر نو فارسی به شمار می رود و یکی از مهم ترین مشخصه های کارش، تلفیق مضامین اجتماعی با زبان ساده و تغزلی است. او علاوه‎بر نویسندگی و شاعری، فعالیت هایی مانند بازیگری در سینما نیز در کارنامه‎ی خود دارد.