کتاب پیش رو دومین اثر مهم غیرداستانی سیمون دوبوار است که پیرامون انسان، آزادی و اخلاق نوشته شده. کتاب در سه بخش با عناوین ابهام و آزادی، آزادی شخصی و دیگران و بعد ایجابی ابهام نگارش شده و در انتها نیز نتیجه گیری کوتاهی دارد. «ابهام و آزادی» زیربناهای فلسفی موضع بووار در مورد اخلاق را نشان می دهد. او باور دارد که انسان اساسا در انتخاب آزاد است، این آزادی از «هیچ» خود ناشی می شود و جنبه ای اساسی از توانایی فرد برای خود بودن است. بخش دوم «آزادی شخصی و دیگران» نام دارد که به بررسی راه های مختلفی که افراد می کوشند آزادی خود را انکار کنند اختصاص دارد؛ زیرا آزادی می تواند ناراحت کننده و آزاردهنده باشد. همچنین این بخش بیان می کند که برخی آزادی خود را به رسمیت می شناسند اما از آن سوءاستفاده می کنند، به عنوان مثال یک نیهیلیست که در زندگی خود شکست خورده، با توجه به اینکه نمی تواند چیزی باشد، تصمیم می گیرد هیچ باشد. بخش سوم که «بعد ایجابی ابهام» است از پنج زیربخش تشکیل شده که نخستین آن ها با نگاهی انتقادی به نگرش تفکر مستقل می پردازد و آن را غیرقابل اجرا می داند. دومین زیربخش بدی های ظلم و ستم را بررسی می کند و مشاهداتی عمیق را درباره ی رابطه ی ستم و ستمگر ارائه می دهد. سومین زیربخش نیاز به خشونت و معضلات اخلاقیِ در پی آن را بررسی می کند. زیربخش بعدی به واکاوی رابطه ی کنش در زمان حال برای دستیابی به یک هدف نامشخص در آینده می پردازد و در نهایت زیربخش پنجم پیرامون این مبحث که هر فردی هم به طور بنیادی آزاد است، هم می تواند از خود فراتر رود و هم واقعی است و به چیزی که هست محدود است، سخن می راند. در نهایت بخش نتیجه گیری کتاب، دیدگاه بووار درباره ی آزادی انسان را خلاصه می کند: «صرف نظر از ابعاد حیرت آور جهان پیرامون ما، تراکم جهل ما، مخاطرات مصائب آتی، و ضعف فردی ما درون جمعیتی سترگ، این واقعیت باقی می‎ماند که اگر انتخاب کنیم وجودمان را در تناهی اش اراده کنیم، تناهی ای که بر امر نامتناهی گشوده است، امروز مطلقا آزادیم.»