اتحادی خطرناک بین عروس خون آشام و یک گرگینه ی آلفا به عشقی عمیق تبدیل می شود که برای بلعیدن این رمان عاشقانه ی ماوراءالطبیعی جدید کافی است. میزری لارک که تنها دختر قدرتمندترین عضو مجلس خون آشام های جنوب غربی است، دور انداخته می شود... آن هم برای دومین بار. روزهای زندگی گمنام او در میان انسان ها به پایان رسیده است. فراخوانده می شود تا اتحاد باستانی صلح میان خون آشام ها و دشمنان فانی آن ها یعنی ورها را حفظ کند و او هم چاره ای جز تسلیم شدن و دوباره مبادله شدن... نمی بیند. ورها بی رحم و پیش بینی ناپذیر هستند و آلفای آن ها یعنی لو مورلند هم از این قائده مستثنی نیست. با اقتدار مطلقی که دارد به گله اش حکمرانی می کند، اما حکومتش به دور از عدالت هم نیست و برخلاف مجلس خون آشام ها عاری از احساسات هم نیست. آن طور که حواس او به تک تک حرکات میزری هست، معلوم است که هیچ اعتمادی به او ندارد. کاش می دانست که چقدر در این مورد حق با اوست... چون میزری برای پذیرفتن این ازدواج توافقی دلایل خودش را دارد، دلایلی که هیچ ربطی به سیاست و یا اتحاد ندارد. این کارش فقط به خاطر تنها چیزی است که برایش اهمیت دارد. حاضر است هرکاری لازم باشد انجام بدهد تا آن چیزی را که مال خودش است، پس بگیرد. حتی اگر به معنای تنها زندگی کردن در قلمرو ورها و تنها زندگی کردن با یک گرگ باشد. «داستان عاشقانه ای که از یک ازدواج قراردادی شکوفا می شود. هم لطیف و هم مکارانه است. عروس بی تردید جذاب است و قلب را تسخیر می کند.» ایزابل کاناس

لحظه ای ساکت میماند سپس میگوید: «آره. احتمالاً باید این طوری صدات

کنم. ساکت میشویم در گوشه دوری از حیاط به نظر می رسد که درگیری کوچک دیگری نزدیک است بین یک خون آشام و یک ور رخ بدهد، اما خیلی سریع توسط یک زن در جمع وجور میشود به طور مبهمی آن زن را به عنوان وری به

یاد می آورم که کنار محراب ایستاده بود.

می پرسم: «یه دعوای بین گونه ای دیگه داریم؟

مورلند سر تکان میدهد. فقط به احمق بیش از حد نوشیده

امیدوارم خون به ور نبوده باشه.

کسانی نیستم. همان لحظه که این کلمات از دهانم بیرون میزنند از گفته ام پشیمان میشوم. معمولاً از آن که وقتی مضطرب میشوند به وراجی کردن می افتند، چون معمولاً اصلاً مضطرب نمی شوم م آدم نمیتواند یک یک دهه به عنوان وجه المصالحه خدمت کند و چندین روش گیج کننده مدیریت اضطراب و

استرس یاد نگیرد. با این حال، الان اضطراب دارم

الان در مورد مردم خودت که خون مردم من رو خشک میکنن جوک گفتی؟ چشمانم را میبندم در این لحظه مرگ خیلی خوب به نظر می رسد؛ با آغوش باز از آن استقبال میکنم. «خیلی بی نمک بود عذر میخوام سرم را بالا می گیرم و نگاهش میکنم و آن چشم های و هم آور اثیری و زیبا را میبینم که در نور کم به سمت من برق میزنند؛ چشمانی سبز با نگاهی سرد و وحشی نمیدانم اصلاً به این چشم ها عادت میکنم یا نه آیا یک سال بعد زمانی که این توافق به پایان می رسد همچنان فکر میکنم که به شکل عجیبی دوست داشتنی هستند یا نه.