در دوره ی رایش سوم زنان در شرایطی زندگی می کردند که فقط نقش های مادری و همسربودن برای آن ها بود و از موقعیت های اجتماعی محروم بودند. حتی اجازه ی دانشگاه رفتن را نداشتند. آن ها فقط تربیت می شدند تا به عنوان یک زن شایسته، به همسری افسران ارتش آلمان نازی دربیایند. این موضوع به قدری بااهمیت بود که مدرسه ای برای تربیت دختران ساخته شده بود. در این مدرسه، دختران خانه داری، شیوه ی صحیح صحبت کردن با همسران و بچه داری یاد می گرفتند و هر کوتاهی ای در این یادگیری ها، با تنبیه سختی همراه بود. در واقع دختر آلمانی باید بین شغل و ازدواج یکی را انتخاب می کرد، او همواره تشویق می شد که ازدواج را برگزیند. اما انسان، در هیچ دوره از تاریخ دست از رؤیاهای خود نکشیده است؛ این دختران هم، با تمام سختگیری هایی که در این مدرسه و در جامعه به آن ها می شد، باز رؤیاهایشان را فراموش نکردند و بسیاری از آن ها تا پای جان برای آزادی شان جنگیدند. کتاب «مدرسه ای برای عروس آلمان ها» روایت نگاه سختگیرانه به زنان در دوره ی رایش سوم است. همچنین سرگذشت دخترانی را به تصویر می کشد که برای رسیدن به رؤیاهایشان، در سخت ترین شرایط دوام آورند؛ دخترانی که به مدارس تحت حمایت آلمان نازی فرستاده می شدند تا همسران شایسته ای برای افسران نازی باشند.

در حالی که آرزو میکردم هنوز جرقه ای از وفاداری در روحم باقی مانده باشد که بتوانم با آن از پدرم دفاع کنم گفتم شما اشتباه نمی کنید، اما متأسفانه او هم اشتباه نمی کرد.» صدایم را پایین آوردم بعد از اینکه ما رفتیم، ارتقای درجه گرفت، نه تنها حاضر بود به نام مصلحت سیاسی همسر و دخترش را رها کند بلکه حاضر بود با اراذل و اوباشی که این قوانین را تصویب کردن همکاری کند تا در وهله اول ماها را به شهروند درجه دو تبدیل کند. ساموئل به اطراف نگاه کرد؛ احتمالاً برای اینکه مطمئن شود با وجود تن صدای زمزمه وارم، کسی صدای پچ پچ من را نشنیده باشد عادت جدیدی که همه ما به دست آورده بودیم. 
او گفت: «بدتر از بزدل یک هیولا سرم را به نشانه تأیید تکان دادم فقط ای کاش میشد مخالفت کنم. او گفت: کاش در دوره مهربانتری به دنیا میآمدید کسی به زیبایی و شیرینی شما لیاقتش بهتر از این هاست.

گفتم: فکر میکنم همه ما این طوریم فکر نمیکنم کسی شایسته زندگی توی روزای سخت باشد اما همه باید همین شکلی ادامه بدهیم.