(فیلسوفان آلمانی،قرن 20م);نخستین بار در ده سالگی به مدرسه رفتم. تا آن زمان معلم خصوصی داشتم، مخصوصا برای زبان های خارجی. این هم به دلیل علاقه و استعداد خودم بود و هم به دلیل اینکه برای مادربزرگم انسان گراییِ زبان محور شاهراه آموزش به شمار می آمد. فراوانی زبان های بشری و تنوع شگفت انگیزشان که نور سفید زبان انسان همزمان خود را در آن ها می شکند و حفظ می کند در کودکی برای من مشکل ساز بود. این موضوع همواره چیزهای تازه ای به من می آموخت و همین چیزهای تازه هربار مرا ناآرام می ساخت. بارها یک واژه یا ساختمان واژگانی را از زبانی تا زبان دیگر دنبال کردم و آنجا یافتمش، اما هربار چیزی به ناچار جا می ماند؛ چیزی که گویی تنها در یک زبان وجود داشت. صحبت تنها بر سر «ظرافت های معنایی» نبود. من گفت وگوهای دوزبانه ای را میان یک آلمانی زبان و یک فرانسوی زبان و بعدها میان یک عبری زبان و یکی از اهالی روم باستان در ذهنم می ساختم و هربار در میانه مسیر، گاهی با قلبی که داشت از جا کنده می شد، می توانستم تنش میان آن دو را حس کنم؛ میان چیزی که یکی از آن دو گفته بود و چیزی که دیگری با ذهنیت زبانی متفاوت برداشت کرده بود. این موضوع تأثیر عمیقی بر من گذاشت و در طول زندگی طولانی ام همواره برایم روشن تر شد.