ارزان خورها نوشته ی توماس برنهارد، داستانی کوتاه اما سنگین است که به کاوش در ویرانی اجتماعی، یأس وجودی و حس بیگانگی عمیق در روان اتریشی های پس از جنگ می پردازد. برنهارد، که به دلیل نقدهای تند و گزنده اش از جامعه ی اتریش شهرت داشت، یکی از جسورترین صداها در ادبیات آلمانی زبان به شمار می آید و ارزان خورها بسیاری از درون مایه ها و ویژگی های سبکی او را در خود جای داده است. این داستان کوتاه، با طنز تلخ و زبان خاص و موزونش، به وضوح نقدی است بر ریاکاری، شکست نهادها و زوال روابط انسانی در جامعه ای که اخلاق خود را از دست داده است. تمام کتاب پاراگرافی بلند است که از صفحه ی اول شروع می شود و در آخرین صفحه، نقطه ی پایان می گیرد. آنچه در این صفحات می خوانیم گاه تکرار است و گاه، لایه از پس لایه، اشاره ای درخشان به مسائلی همچون علم الفراسه، یا چهره خوانی و محدودیت های زبان و اندیشه است. داستان از دیدگاه راوی غیرقابل اعتمادی روایت می شود که با توصیفات آمیخته به رنج های فکری و تحقیر نسبت به جامعه، پیچیدگی های درونی اش را بازگو می کند. کلر ارزان خورها را زیر نظر می گیرد. عادت روزانه ی آن ها به مصرف غذاهای ارزان، استعاره ای تند از جامعه ای است که به ابتدایی ترین و بی روح ترین شکل ممکن به زندگی می چسبد، بی هیچ امید یا معنای عمیق تری.