کتاب حاضر، نخستين نمايشنامه سومين دوره هنري «ايبسن» است. اثري كه بنابه اظهارنظر بسياري منتقدان بزرگ ترين اثر «ايبسن» نيز بود. در اين نمايش به روشني مي توان ديد كه نكته اصلي قابل تحليل خود سمبل مرغابي وحشي و وظيفه بياني آن است. اين اثر تنها نمايشنامه اي از «ايبسن» است كه در طول تمام صحنه هاي آن سمبل اصلي يعني مرغابي وحشي حضور دارد و خواننده و بيننده را ياري مي کند تا هيچ گاه حتي يک لحظه از توجه به زندگي درهم شکسته انسان هايي كه زندگي وحشي و طبيعي خود را فراموش کرده اند غافل نشود.

اکدال: بار دیگه می تونین خوب تماشاش کنین. (در صندلی دسته دار کنار بخاری می نشیند.) اوه، باور کنین این مرغابیای وحشی، خیلی عجیبن. گره گرش: ولی، ستوان اکدال، چطور تونستین بگیرینش؟ اکدال: من که نگرفتمش. یک کسی تو این شهره که این رو می تونیم ممنون اون باشیم. گره گرش: (کمی جا می خورد) این فرد پدر من که خب هیچ نمی تونه باشه؟ اکدال: چرا، راستش. درست پدر شماست. هام. یالمار: عجیب بود که تونستی این رو حدس بزنی، گره گرش؟ گره گرش: پیش تر آخه گفتی خیلی چیزا رو مدیون پدرمی و خب من هم همچو فکری کردم. گینا: ولی مرغابی رو از خود بازرگان نگرفتیم که. اکدال: براش می تونیم ممنون هوکن ورله هم باشیم، گینا. (به گره گرش) می دونین، تو قایق بوده، بهش تیراندازی کرده. ولی چشماش دیگه خیلی کم سو شده پدرتون. هام. تنها زخم برداشته اون. گره گرش: پس این طور. یکی دو تا گلوله خورده. یالمار: آره، همچین دو سه تایی خورده. هدویگ: زیر بالش خورده و برای همین نمی تونسته بپره. گره گرش: خب، اون وقت رفته پس ته آب دیگه؟ اکدال: (خواب آلود، با صدای کلفت) روشنه این. همیشه همین کار رو می کنن مرغابیای وحشی. تا می تونن، میرن ته، پسرم. – با نوک شون خزه ها و جلبکا – و هر آت و آشغالی رو که اون پایین پیدا شه می چسبن. دیگه ام هرگز نمی آن بالا. گره گرش: ولی، ستوان اکدال، مرغابی شما که اومد. اکدال: سگ عجیب باهوشی داشت پدرتون. – اون سگه- رفته پی مرغابی یه زیر آب و دوباره آورده اش بالا. گره گرش: (رو به یالمار می کند) اون وقت هم شما گرفتینش؟ یالمار: نه درجا. اول برده اندش خونه ی پدرت، ولی اون جا رو نمی اومده و به پترشن می گن کلک شو بکنه. اکدال: (میان خواب و بیداری) هام – آره، پترشن – مردک خرفت – یالمار: (آرام تر سخن می گوید) می بینی، این جور شد که گیر ما اومد. آخه پدرم کمی با پترشن آشناست و وقتی این چیزا رو از مرغابی وحشی شنیده، کاری کرده تا گرفته ش. گره گرش: حالا هم تو این اتاق زیر شیروانی حسابی خوش و خرمه. آره، همچی که باور نمی شه کرد. چاق و چله شده. خب، حالا هم دیگه اون قدر اون تو بوده که زندگی وحشی راستی از یادش رفته. اصل کارم همینه. گره گرش: حتمن حق با توئه، یالمار. تنها هیچ نگذار چشمش به آسمون و دریا بخوره؛ ولی من دیگه باید برم، آخه به گمونم پدرت خوابش برده. یالمار: اوه، برای اون – گره گرش: ولی راستی – گفتی به اتاق برای اجاره داری، – یه اتاق خالی؟ یالمار: آره خب. چطور مگه؟ نکنه کسی رو میشناسی؟ گره گرش: میشه من اون اتاق رو بگیرم؟ یالمار: تو؟ گینا: ولی آخه شما، آقا ورله…