"خط اصلی داستان شرح آشنایی و رابطه ی نویسنده با دختری جوان در پاریس است، قصه ی حضوری وسوسه گرانه که به حوزه ای ذهنی بدل می شود. این روایت اول شخص با بیش از پنجاه عکس تکمیل شده است، که جز لاینفک اثرند. تصاویر، شامل بسیاری از چهره های شاخص سورئالیسم، مکان ها و اشیایی است که نویسنده با آن ها ارتباط دارد یا حضور نادیا آن ها را به نگرانی ذهنی و وسوسه های دایمی اش بدل می سازد.... نادیا آن گونه که در کتاب توصیف شده با تعریف برتراند راسل از الکتریسیته مطابقت دارد: "بیش از آن که وجود باشد، رویداد است"، به عبارت دیگر، نادیا بیش از آن که شخص باشد، طریقه ای است که کنش افراد را شکل می دهد. برتون او را بسان نوعی حالت ذهنی، احساس نسبت به واقعیت و بینش توصیف کرده است، و خواننده گاهی از خود می پرسد آیا اصلا این زن وجود دارد؟ علی رغم همه ی این ها، نادیا به رمان شکل و ساختار می بخشد. به گفته ی سیمون دوبوار، "نادیا چنان شگفت انگیز و مسحور کننده از قید هرگونه پایبندی به ظواهر آزاد و رهاست که گویی خرد و قانون را یکسان خوار می شمارد". آندره برتون برای بازگویی شرح برخوردش با این زن جوان عجیب و "شگفتی ها" پیامد آن، از لحن واقع بینانه و عینی گرایانه ی گزارش های پزشکی، که برایش آشنا بودند، بهره می گیرد. این عدم وابستگی ظاهری، نبوغ (فراست) نا متعارف نادیا را چشم گیرتر و تکان دهنده تر جلوه می دهد، و چنین می نماید که دنیای درونی اش آن قدر توش و توان دارد که نه فقط با عالم مادی روزمره درگیر شود و در امورش مداخله کند، بلکه حتی اصل علیت را، که از ارکان این عالم است، سخت دچار اختلال می سازد: رویدادهای تصادفی اغراق آمیز، پیش بینی هایی که فولا تحقق می پذیرند، روشن بینی فوق عادی؛ گویی نادیا ـ معصومانه و در نهایت بی خبری ـ اختیار جهان هستی را به دست دارد و آن را به بازی می گیرد".

کی هستم؟ اگر استثنائاً به ضرب المثلی استناد کنم: آیا در نهایت موضوع این نیست که بفهمم در جسم چه کسی حلول کرده ام؟ باید اعتراف کنم کلمه ی آخر باعث سردرگمی ام می شود، زیرا تلویحاً میان من و بعضی موجودات پیوندهایی متمایزتر، اجتناب ناپذیرتر، التهاب آورتر از آنچه تصور می کردم ایجاد می کند. گویاتر از آن است که می خواهد باشد، مرا وا می دارد در زمان حیات نقش شبح را ایفا کنم، بدیهی است تلویحاً بر آن کس که ناچار شده ام دیگر نباشم تا به کیستی کنونی ام برسم دلالت دارد. اگر این معنا را اندکی تحریف کنم، می توانم باور بیاورم که آنچه تجلیات عینی هستی ام می پندارم شان، تجلیاتی کم وبیش عامدانه، چیزی نیست مگر آنچه در محدوده ی این زندگی رخ می دهد و تنها جنبه هایی از فعالیتی را باز می نمایاند که عرصه ی حقیقی اش برایم کاملاً ناشناخته است. تصوری که از شبح دارم، با خصوصیات متعارفش چه از نظر شکل و چه فرمانبرداری کورکورانه اش از برخی الزامات مرتبط با ساعت و مکان ظهورش، قبل از هر چیز، برایم به منزله ی تصویر متناهی مشقتی است که می تواند ابدی باشد. چه بسا زندگی ام چیزی نیست جز تصویری این چنینی، و محکومم مسیر رفته را بازگردم آن هنگام که می پندارم در کندوکاوم بکوشم چیزی را بشناسم که قاعدتاً باید باز شناسمش، بیاموزم بخش ناچیزی از آنچه فراموشش کرده ام. چنین نگرشی را نسبت به خودم صرفاً از این جهت نادرست می انگارم که مرا متقدم بر خودم فرض می کند، شکلی برآمده از ذهنم را، به گونه ای اختیاری، هیئت قطعی و غایی ام به شمار می آورد که به هیچ روی تابع زمان نیست و در عین حال مرا به پذیرش خسرانی جبران ناپذیر، عقوبت و هبوطی وا می دارد که فقدان مبنای اخلاقی شان، بنا بر درک من، جایی برای بحث نمی گذارد. مهم این است که قابلیت های خاصی که اندک اندک در عالم سفلی در وجودم می یابم به هیچ صورت ذهنم را از جست وجوی توانایی عامی که مختص خودم باشد و از آن بهره ی ذاتی نبرده ام، منحرف نمی کند.