اين کتاب داراي شش داستان کوتاه است که با عناوين «دانوب خاکستري»، «حريق آن تابستان»، «ساعت دوزمانه و کلاغ»، «لکه اي نور بر صحنه»، «ليلا و گرگ» و «اي دمشق» نگاشته شده اند. راويان اين شش داستان، پنج زن و يک مرد، گاه از يک کشور عربي مشخص و گاهي فقط از «کشوري عربي» آمده اند تا از دل مشغولي هايشان بگويند: هويت، تعلق، وطن، شکست ۱۹۶۷، زنانگي پرانرژي و معصوم و سرکوب شده، مرز واهي واقعيت و خيال، تفاوت دنياها.

تنهایی وحشتناکی که در خانه ی کوچکم داشتم به ترس از تاریکی بدل شد. مشتاق شنیدن صدای یک دوست بودم، ولی از دوستانم می گریختم و خود را با رازها و غم هایم گرد می آوردم. دو سال در بیروت زندگی کردم. در این مدت ده ها دوست پیدا کردم و وحشتم بیشتر شد. تا شب طولانی وحشت را پشت سر بگذاریم، چه روزها که دفتر تلفنم را اسم به اسم زیر و رو می کردم، به دنبال انسانی واقعی که ندانسته از کنارش عبور کرده بودم یا کسی که لازم بود دوباره نگاهی به او بیندازم… ولی کسی را نمی یافتم. وقتی اشتیاق شنیدن صدایی انسانی بر وجودم حاکم می شد، شماره ی ساعت گویا را می گرفتم و به صدای ضبط شده گوش می دادم و برایش حرف ها می زدم. او هم اعلام زمان دقیق با ذکر ثانیه را ادامه می داد، بی آنکه لحظه ای آرام گیرد و با من بر هرچه بود بگرید. خداحافظی با همه چیز… کاش بازی تمام می شد و من به لانه ی اصلی ام در رحم مرگ باز می گشتم. با لذت خود را در تابوت رها کردم و به چُرت لذیذی فرو رفتم. آخر، تابوت محکم بسته بود و حتی خطی از نور هم به درون نمی تراوید… شاید هم داشتم به خاطر تمام شدن اکسیژن به اغما می رفتم. البته که نه. مردگان احتیاجی به تجملاتی مثل اکسیژن و نان ندارند. من مرده ام. این چقدر خوب و آرام بخش است. همه ی گذشته دارد از حواسم فروکش می کند؛ مثل موجی که عقب می نشیند و بر شن ها صدفی خالی برجا می نهد که حتی از صدا هم تهی است. صدای همبازی هایم در نمایش مرگ، یعنی باهی و ابورعد، را می شنوم. گویا آن ها هم به اندازه ی من دارند مرگ را تجربه می کنند. صدای باهی را چنان می شنوم که گویی از دل زمین می آید: «از خاک به خاک، از خاکستر به خاکستر. پس بی هیچ رنجی آرام گیر…» ابورعد با همان صمیمیت همیشگی می گوید: «سفرت از گورستان بزرگمان مبارک باد. آن قدر دوستت داریم که هدیه ای گرانبهاتر از مرگ برایت نیافتیم.