دیر زمانی است این دیگری ها در ذهن آشفته و منظم من با شتاب و به آهستگی می آیند و می روند و من پی هر کدام میروم و می آیم اما هنوز اینجا هستم. انگار تاکنون نه رفته ام و نه آمده ام و اینک و همین لحظه است که بی قرار یکی از این دیگریها میشوم و در انتظارش مینشینم؛ «دیگری» که در عین دلواپسی و بی قراری هایم مرا به جایی که از آن من نیست میبرد. دیگری که نیستی مرا رقم میزند اما همواره برای من مهم تر از هر آنچه هست بوده است. دست به قلم میبرم تا از این دیگری بنویسم دیگری که هیچ گاه رهایم نکرد و نخواهد کرد. پس می نویسم تا خود را از پس گفتار این دیگری بشناسم، تا دیگری را با هویت خود آشنا کنم. شناخت و آشنایی با دیگری همچون غریبه ای آشنا در روان کاوی با چرخشی به درون و ذهن آغاز میشود اما در علوم اجتماعی دیدن دیگری و مکان و سرای او در عینیت و پی بردن به وجود همزاد دیگر متفاوت و در حال رقابت، بنیان اصلی شکل گیری هویت و حفظ آن در هر فرهنگی است. من زن هستم. یک دیگری تاریخ ،من تاریخ دیگری است تاریخ دیگر بودگی زن آن زن دیگر.... آن زن مسلمان آن زن سیاه پوست، آن زن شرقی و آن زن دیگر و....

طرح خود آیین سوژه در تفکر پساساختارگرا و پسامدرن پذیرفتنی نیست تفکری که به جای ایستایی و تثبیت معنا بر چند پارگی و از هم پاشیدگی عامل انسانی و کلیت جامعه تأکید می کند. این رویکرد، در کنار تکثر و تمایز فردیست و ذهنیت به دیگر بودگی دیگری در مقام نمونه استعلایی کانتی احترام و توجه دارد. سوژه استعلایی که بر شکاف و فاصله «خود» از «دیگری» استوار است. فرو کاهنده به سوژه دکارتی نیست که به مثابه منشأ آگاهی محض است، بلکه در این رویکرد خود آیینی سوژه به نفع فاصله و تفاوت خود از دیگری و کسب سلبی منهدم میشود. هویت دیگر بودگی «دیگری» ما را از غوطه ور شدن در واقعیت محض برحذر می دارد و موقعیتی که به ما احساسی ناب از تجربه جهان را بدهد سلب می کند. از طریق «کنش میانجی گری دیگری (ژیژک، ۱۳۸۴)، رؤیای کامیابی تمامیت سوژه از هم می پاشد و سوژه از خود - کامجویی» و «خود - عیش یابی» به سوی قطب «دیگری» رانده می شود که مرز میان خود ـ شناسا» و ذات وارگی در هم شکسته است و گفتمان دیگری به عنوان مکان و مقری که در آن، «خود» شکل میگیرد گسترش می یابد (پین، ۱۳۸۰ (۱۲۴) سوژه به واسطه «دیگری شناخت خودآیین و پدیده خود بودگی را رها می کند که در رابطه خود و دیگری مبتنی بر حفظ فاصله، در درون زیست - جهان روزمره بر ساخته شود میخائیل باختین که اجزای فلسفه خویش را بر اساس مفهوم دیگر بودگی و نگاه بیرونی در شناخت استوار می کند معتقد است: من خود بسنده دکارتی نمیتواند وجود داشته باشد مگر به عنوان مقوله ای اسطوره ای که فلسفه های ایدئالیستی من شناسانه آن را وضع می کند. جدایی مطلق از دیگری و اشتیاق به خود آیینی ناب به سروری و آقایی از نوع رابینسون کروزویی ختم نمیشود بلکه فقط با از دست دادن خود یا نوعی مرگ مجازی پایان میگیرد ،بودن ارتباط برقرار کردن و مرگ مطلق ناشنیده ماندن و باز ناشناخته ماندن است باختین