بوی موهوم عطر و چوب کهنه در تاریکی موج میزد خاک نرم زمین لبریز از رطوبت بود. مارپیچ هایی از بخار در زیر طاق شیشه ای میرقصیدند. آنچه از تبدیل گاز به مایع حاصل میشد به شکل قطره هایی نامرنی در تاریکی میچکید. صدای عجیبی در ورای میدان دید من میتپید زمزمه ای فلزی مانند صدای کرکره ای بود که کامل محکم نشده باشد. مارینا همچنان به کندی پیش میرفت هوا گرم و مرطوب بود. پی بردم که پیراهنم به پوست تنم می چسبد و قشری از عرق روی پیشانی ام تشکیل میشود. به طرف مارینا نگاه کردم و در تاریک روشنا دیدم که او نیز همان وضع را دارد آن صدای فوق طبیعی همواره در تاریکی در تلاطم بود به نظر میرسید که از هر سو می آید. مارینا با اندک ترسی در صدا، پچ پچ کنان گفت: این چیست؟
شانه ها را بالا انداختم به پیشروی مان ادامه دادیم در جایی که رشته های نور از پس شیشه ها به درون نشت میکرد ایستادیم مارینا میخواست چیزی بگوید که باز صدای جرینگ جیرنگ شوم را شنیدیم کاملاً در نزدیکی دست کم در دو متری مستقیماً بالای سرمان نگاهی خاموش ردوبدل کردیم و به نرمی نگاهمان را متوجه بلندی های گلخانه ی غرق در تاریکی کردیم احساس کردم که دست مارینا به شدت دستم را می فشارد

کارلوس رونیت لافون (۱۹۶۴) نویسنده ی اسپانیایی، نوشتن را از چهارده سالگی آغاز کرد و هنوز سی سالش نشده بود که با سه گانه ی «مه» به رمان نویسی موفق و معروف بدل شد. مجموعه آثار او نه تنها نظر منتقدان را جلب می کنند و برنده ی جوایز ادبی می شوند بلکه فروشی بالای بیست میلیون نسخه در جهان داشته اند. مارینا یکی از همین آثار است که وقتی به آلمانی ترجمه شد. سیصد هزار نسخه از آن فقط در شش هفته ی نخست به فروش رسید. تافون از سال ۱۹۹۳ در کالیفرنیا زندگی می کند و علاوه بر زمان، فیلم نامه هم می نویسد.

رمان اسپانیا

نیما