از دید مطبوعات محافظه کار، حرفه روزنامه نگاری میان دو تیغه «قیچی» گرفتار شده بود، از یکسو «متحجران» که نمی توانستند پیشرفت را بپذیرند، و از سوی دیگر «روشنفکران منحرف» که نمی توانستند «ادبیات بومی» خلق کنند. محافظه کاران، اصلاح طلبان را متهم می کردند که دمکراسی را به دنیوی بودن، که «در فرهنگ ما جایی ندارد» گره زده و با سوء استفاده از حق انتقاد، کاریکاتوری چاپ کرده بودند که روحانی برجسته ای چون آیت الله محمدتقی مصباح یزدی را به شکل تمساح نشان می داد. محافظه کاران همچنین نمی پذیرفتند که اصلاح طلبان واقعا از توقیف شدن روزنامه هایشان صدمه ای دیده اند، زیرا «با داشتن یکی دو امتیاز دیگر در جیب»، بسته شدن یک روزنامه نه تنها خرجی برای آنان نداشت، بلکه می توانست اعتبار سیاسی نیز برایشان به دنبال بیاورد.