پیش از باباشمل

برای آنچه لبخند خنده و قهقهه بر می انگیزد واژه های بسیاری در زبان گفت و گو زبان نوشتاری و ادبی وجود دارد. از آن میان تکلیف واژه «هجو» ریشخند، سخره استهزاء دست انداختن نیش زدن و سرزنش کردن روشن تر است؛ زیرا شاید از آن رو که بیشتر به صورت منظوم دیده میشود از دیرباز آن را یک نوع ادبی تلقی کرده اند. هجو اکثر در مورد فردی با نام و نشان و انگیزه سرودنش اغلب هم چشمی و کین و انتقام جویی است.

هزل» ابهام بیشتری را دار است؛ اما نمونه هایی که در ادب ما از آن به دست داده اند مرا بر آن میدارد که از بازگویی معناهای ردیف شده در فرهنگ ها چشم بپوشیم و هزل را لودگی آمیخته به واژه های محرم تعریف کنم. باید توجه داشت که بسا جاها، جانمایه هزل «هجو» یا «شوخی» است.

«شوخی» دایره گسترده تری را در بر میگیرد و واژه های هم معنا یا همسایه آن این واژه ها فراوانند فکاهه بذله لطیفه ،طیبت مطایبه و مسخرگی... برخی از امروزه کمتر به کار میروند برخی همچون «افسوس» و «لاغ» از زبان ادبی هم اخراج شده اند و برخی همچون جوک از زبان انگلیسی به فارسی راه یافته اند. هدف «شوخی» به خنداندن محدود میشود با این حال در زبان گفت وگو، کمتر میان....

پرسه در تاریخ روزنامه نگاری مجموعه ای از نوشته های پراکنده ای است که در این باره توسط مولف انجام شده و . شده و متشکل از سه فصل است. در بخش اول پیایندهای مطبوعات ایران به صورت جامع و گسترده مورد واکاوی و پژوهش قرار میگیرد.

در بخش دوم مطبوعات خارج از ایران بررسی و تحلیل می شود. و در بخش سوم برخی از رسانه های دیداری و شنیداری از بدو پیدایش معرفی خواهند شد.