مسلم است که شعر شاعران ،عامی نه از لحاظ محتوا هم پایه سخن سنایی و مولانا بود و نه از لحاظ رعایت معیارهای سخنوری هم سنگ سخن فردوسی و انوری و سعدی همین قضیه بهانه ای به دست ادبای سنتی امروز داده است که این شعر را به دوری از معیارهای فصاحت و بلاغت قدیم محکوم و به مستی و ضعف زبان متهم کنند ولی نباید منکر شد که حوزه مخاطبان شعر دوره صفوی و گورکانی بسیار وسیع است و این خود نکته ای است مهم. این مطلب که شعر از کسوت هنرهای فاخر و تجملی بیرون می آید و حضوری گسترده در متن جامعه می یابد لاجرم تأثیر بیشتر این هنر را به دنبال دارد گیریم که چندان هم مطابق با معیارهای رسمی نباشد.

مکتب هندی

شعر این دوره به اعتبار نقش پررنگ محیط ادبی هندوستان در آن با عنوان مکتب هندی شناخته میشود البته گروهی با عنوان هندی موافق نیستند و عناوینی چون مکتب اصفهانی، مکتب صفوی و مکتب صائب را پیشنهاد می کنند این تلاش را باید ناشی از این باور نهادینه شده ای دانست که قلمرو ادبیات فارسی را به حد و مرز ایران کنونی محدود میکند و حاضر به پذیرش رواج این زبان و ادبیات در خارج از این مرز و بوم نیست؛ وگرنه هیچ دلیلی برای این همه پافشاری برای تغییر نام مکتب هندی وجود ندارد. عنوان «هندی» هر نارسایی ای داشته باشد از دیگر عناوینی که برای این مکتب تراشیده اند با مسماتر است. به علاوه این مزیت را دارد که رواج شعر و ادب فارسی در هندوستان را به مخاطب ایرانی امروز گوشزد میکند و زمینه ای می سازد برای احساس همدلی بیشتر با وارثان این فرهنگ و ادب در آن سرزمین و قدردانی از خدمات نیاکانشان به زبان و ادب فارسی باری شعر مکتب هندی به زندگی مردم بسیار نزدیک است