رمان حاضر، سرگذشت خانواده اي است فرانسوي که شکمشان را از سفره استعمار در ويتنام سير مي کنند. ماجراي کتاب، زندگي دختري است فرزند همين خانواده، با دو برادر که يکي غمخوار شوربختي دختر است و ديگري پسري است کج رفتار و دردانه مادري که خود قرباني همان ستمي است که کشور متبوعش به هند و چين روا داشته است. راوي داستان زني است سالخورده که دوران شباب و شور و سوداهاي همان ايام را وصف مي کند.

در حضور برادر ارشدم، عاشقم دیگر ان آدم قبلی نیست. همان هویت را دارد، اما نه برای من، برای من هیچ است، مثل جای سوختگی است. بی میل نیستم که از برادر ارشدم پیروی کنم که به عاشقم بی اعتناست. هر بار که با هم اند، نگاهشان که می کنم می بینم حتی تحمل دیدنشان را ندارم. عاشقم با این اندام نحیفش، با این ضعفش که لذت ایجاد می کند، موجودی است انکار شده. مرد چینی در حضور برادرم رسوایی مجسمی است انگار که باید مکتوم بماند، مسبب شرمی است که باید پنهان بماند. توان آن را ندارم تا در مقابل اوامر توام با ایما و اشاره ی برادر بزرگم ایستادگی کنم. وقتی قضیه به برادر کوچکم مربوط باشد این کار را می کنم، ولی وقتی پای عاشقم در میان باشد می بینم که علیه خودم کاری نمی توانم بکنم. حالا هم حرف زدن در این مورد مرا به یاد تزویر نقش شده بر آن چهره می اندازد و حالت مبهوت آدمی که نگاهش به اطراف است، که ذهنش به چیز دیگری مشغول است، ولی از همان فک های اندکی به هم فشرده اش می شود فهمید که معذب است و از اینکه باید تن به تحمل دهد در رنج است، از این بد رفتاری هنگام صرف غذا در رستورانی مجلل، از این کاری که می توانست خیلی طبیعی برگزار شود. در پیرامون خاطره، روشنایی سربی رنگِ شبِ شکارچی، به طنین اعلام خطر می مانست، به جیغ کودک. در کافه ی لاسورس هم همین طور، کسی با او حرف نمی زند، همگی مارتل پری یه سفارش می دهیم. برادرانم لیوان هایشان را لاجرعه سر می کشند و باز هم سفارش می دهند. من و مادرم سهممان را به آنها می دهیم. کماکان با مرد چینی حرف نمی زنند، منتها شروع کرده اند به بد و بیراه گفتن، مخصوصا برادر کوچکم گله مند است که چرا محیط کسالت بار است، که چرا از زن های کافه نشین خبری نیست. لاسورس در روزهای وسط هفته خلوت است. با او، با این برادر کوچکم، می رقصم، با عاشقم هم می رقصم، اما نه با برادر ارشدم، با او هیچ وقت نرقصیده ام.