یعنی جامعه اکنون به عنوان عاملی شکل دهنده برای آگاهی فرد عمل کند. با تحقق درونی شدن، فرد اکنون عناصر گوناگون جهان عینیت یافته را همچون پدیده درونی آگاهی اش می فهمد و همزمان آنها را مانند پدیده واقعیت خارجی درک می کند. هر جامعه ای برای تداوم خود با مسئله انتقال معانی عینیت یافته خود از نسلی به نسل دیگر مواجه است. به این مسئله از رهگذر فرایندهای اجتماعی شدن، یعنی فرایندهایی که طی آنها نسل جدید یاد میگیرد مطابق برنامه های نهادی جامعه زندگی کند پرداخته شده است. البته از لحاظ روان شناختی اجتماعی شدن را میتوان به مثابه فرایند یادگیری دانست. نسل جدید به قلمرو معانی فرهنگ وارد می شود، یعنی یاد می گیرد که در وظایف تثبیت شده آن مشارکت کند و نقش ها و هویتهایی را که ساختار اجتماعی آن را تشکیل میدهد، بپذیرد. اما اجتماعی شدن بعدی اساسی دارد که با سخن گفتن از فرایند یادگیری به اندازه کافی قابل درک نیست. فرد نه تنها معانی عینیت یافته را یاد میگیرد بلکه خود را با آنها یکی می داند و با آنها شکل میگیرد. او این معانی را به درون خود می کشد و آنها را معانی از آن خود می کند. او کسی میشود که نه تنها این معانی را داراست، بلکه آنها را ابراز و بیان هم می کند.

موفقیت فرایند اجتماعی شدن به ایجاد تقارن میان جهان عینی جامعه و جهان ذهنی فرد بستگی دارد اگر فردی کاملاً اجتماعی شده را تصور کنیم هر معنایی که به طور عینی در جهان اجتماعی قابل دسترس است او معنای مشابه آن را به طور ذهنی درون آگاهی خود دارد چنین اجتماعی شدن تامی به لحاظ تجربی وجود ندارد و به لحاظ نظری غیر ممکن است اگرچه فقط به علت تنوع زیستی افراد باشد.