امشب هوا شرجی است، پنجره را که باز می کنم دریا آرام است. مسافرخانه هم آرام است، مسافران تسلیم سرنوشت خود شده اند. دیدند هیاهو بی فایده است. آن ها چون مادام خواب هستند. خوابم نمی برد. حوصلۀ کتاب خواندن هم ندارم، همۀ نامه هایی را که در مدت سربازی ام در الجزایر برای نازنینم نوشتم مرور می کنم. من از الجزایر هر هفته برایش نامه می نوشتم اما به دلیل آنکه نشانی اش غلط بود نامه ها برمی گشت. پشت پاکت ها مهر ادارۀ پست پاریس بود که نشانی غلط است، نامه ها برای فرستاده اش پس فرستاده می شود. آخرین نامه را می خواندم: نازنین من، شاید این نامه بیستم باشد که برای تو می نویسم. من در الجزایر دوران ۴ سالۀ سربازی را می گذراندم، در یک روستا هستم. در این روستا فقر و مگس، بیماری های مختلف و حرمان بیداد می کند. در نامه های قبلی ام از این روستا برای تو نوشته بودم شاگردان در بیست وچهار ساعت یک وعده غذا می خورند. من بعدازظهر که به اتاقم می آیم تا نیمه شب کتاب می خوانم. در این مدت مجموعه در جست وجوی زمان ازدست رفتۀ مارسل پروست، بینوایان ویکتور هوگو، سرخ و سیاه استاندال، رساله های افلاطون را خوانده ام. پایان نامۀ من دربارۀ افلاطون بود. خیلی هم شعر نوشتم. یک دفتر شعر آمادۀ چاپ دارم به نام وقت خوب مصائب که به تو تقدیم کرده ام. یک روز قبل از آمدنم به الجزایر به آپارتمان سابق شما رفتم که نشانی آپارتمان جدید شما را از صاحب خانۀ قدیم شما بگیریم، زنگ زدم، جوانی آمد. گفت: شما زنگ زدید؟ گفتم: بله. گفت: چکار داشتید؟ گفتم: نشانی آپارتمان جدید مستأجر قبلی شما را می خواهم. گفت: همین جا بمانید تا من نشانی را برای شما بیاورم. ماندم بعد از مدت ها معطلی بازگشت نشانی را گرفتم، همان شب عازم الجزایر بودم. نتوانستم به نشانی تازه تو بیایم. از الجزایر هرچه برای تو نامه نوشتم جوابی دریافت نکردم. روی پاکت ها مهر ادارۀ پاریس بود که نوشته شده بود: آدرس غلط است. نامه ها برای من پس فرستاده شد. هیچ وقت نفهمیدم که چرا جوان به من نشانی غلط داد.