کتاب حاضر، داستاني است از نگاهي فوق العاده به زندگي در يکي از بي رحم ترين و مخفي کارترين ديکتاتوري هاي جهان و ماجراي مبارزه هراس آور يک زن براي فرار از دستگيري و رساندن خانواده اش به آزادي. هيئون سئولي که کودکي اش در کره شمالي سپري مي شد يکي از ميليون ها نفري بود که در دام رژيم مخفي کار و ستمگر کمونيست روزگار مي گذراندند. خانه کودکي اش در مرز چين او را در شرايطي فراتر از حدود کشور محصورش قرار مي داد و وقتي قحطي دهه ۱۹۹۰ آمد او شروع به تفکر، پرسشگري و درک اين نکته کرد که در سراسر عمرش شستشوي مغزي شده است. با توجه به ميزان فقر و بيچارگي اطرافيانش متوجه شد که کشورش نمي تواند چنان که مي گفتند «بهترين کشور روي زمين» باشد.

تنها وسیلۀ لوکسی که برای خانۀ جدیدمان خریدیم، یک تلویزیون رنگی توشیبا بود که طبقۀ بالای اجتماعی یک خانواده را نشان می داد. تلویزیون افق دید من و مین هو را به طرز چشمگیری وسیع کرد؛ نه به خاطر اخباری که پخش می کرد- ما تنها یک کانال داشتیم، تلویزیون مرکزی کره، که مرتب برنامه های طولانی و تکراری نشان می داد از بازدیدهای رهبر کبیر و رهبر عزیز از کارخانجات و مدارس و زمین های کشاورزی. اظهاراتشان در مورد همه چیز، از کودهای شیمیایی گرفته تا کفش های زنان! و نه حتی به خاطر برنامه های سرگرم کننده اش، که مختص بود به فیلم های قدیمی کره ای، یا پیشروهایی که به طور دسته جمعی موسیقی اجرا می کردند و یا دسته های خوانندگان ارتش که برای تکریم انقلاب و حزب، سرود می خواندند. جذابیت تلویزیون به خاطر این بود که ما می توانستیم کانال های تلویزیون چین را تماشا کنیم که سریال های چینی پخش می کرد و تبلیغات مسحورکننده برای محصولات خوش مزه و دوست داشتنی نشان می داد. هر چند که ما از زبان ماندارینی سر در نمی آوردیم، اما تماشا کردنش کافی بود تا پنجره ای کاملاً متفاوت از زندگی را به روی ما باز کند. تماشا کردن کانال های تلویزیونی خارجی کاملاً غیر قانونی بود و جرمی جدی. مادرم هر وقت مچ ما را هنگام دیدن این کانال ها می گرفت به شدت توبیخمان می کرد. اما من سرکش بودم. هرگاه مادرم خواب بود و یا از خانه بیرون می رفت، پتو روی تلویزیون می انداختم و برنامه ها را تماشا می کردم. اکنون ما از نظر سیاسی در منطقۀ بسیار حساسی زندگی می کردیم. دولت می دانست کسانی که در کنار رودخانه زندگی می کنند، معمولاً با سَم نظام سرمایه داری از پا در می آیند، کالا قاچاق می کنند، برنامه مخرب تلویزیون های خارجی را تماشا می کنند و حتی از کشور فرار می کنند. بنابراین پلیس مخفی خانواده ای این مناطق را نسبت به جاهای دیگر با دقت تحت نظر می گرفت که شاید ردی از خیانت پیدا کند. خانواده ای که مظنون واقع می شد، روزانه توسط پلیس محلی تحت کنترل قرار می گرفت و به پلیس مخفی گزارش داده می شد. گاهی اوقات برای به دام انداختن مجرمین از ترفندهایی استفاده می کردند. یک روز صبح، که هنوز چیزی از ورودمان به خانۀ جدید نگذشته بود، مردی مؤقر با چهره ای مهربان در خانۀ ما را زد و به مادرم گفت که شنیده است سربازان امریکایی بابت گرفتن باقی ماندۀ اجساد سربازانشان که در جنگ کره کشته شدند پول خوبی می دهند. او گفت استخوان هایی از آن ها دارد که از مقرهای مختلفی در استان جمع آوری کرده است. می خواست بداند آیا مادرم می تواند برای قاچاق استخوان ها به آن سوی مرز به او کمک کند یا نه. مادرم درخواست های کمک را بادقت می سنجید. می دانست که مأموران مخفی پلیس همیشه در حال فعالیت بودند و با پیشنهادهای وسوسه انگیز به خانه های مردم سر می زدند. آن ها از هر نوع ترفندی استفاده می کردند. شنیده بودیم که یک خانواده از طبقۀ بالای اجتماعی، دچار مشکلاتی جدی شده بود، چرا که بازپرسان به مهد کودک بچه هایشان رفته و با زیرکی پرسیده بودند: بهترین فیلمی که این اواخر دیدی چی بوده؟ و یکی از بچه ها با اشتیاق نام یک فیلم جذاب کره جنوبی را گفته بود. در این جور موقعیت ها، خرافه پرستی مادرم به نفعش تمام می شد. او نمی خواست با روح های آشفتۀ سربازان امریکایی تسخیر شود، بنابراین به مرد گفته بود که نمی تواند کمکش کند.